Column op zondag: een heerlijke dag om te lezen…

persoonlijkJe kent het wel, een onverwachte vrije dag… een dag waarop je heerlijk een eind weg kunt lezen. Zo’n dag dat je eindelijk wat schot ziet in je leesstapel. Zo’n dag dat je uren met koffie of thee op de bank kunt lezen. Zo’n dag ligt er voor je.

Maar uiteraard moet je eerst nog wat boodschapjes halen. De mail checken en dan natuurlijk ook alle andere leuke internetzaken. Op social media verspil je weer aardig wat tijd, maar ach, ook dat is een vorm van investeren in je blog, althans dat maak je jezelf op dat moment wijs.

(meer…)


Column op zondag: een nieuwe boekhandel zoeken

persoonlijkIk noemde het altijd ‘mijn boekhandel’, alsof ik er woonde. Het was al jaren mijn vaste stek als het ging om boeken kopen, bestellen en snuffelen in de kasten. Maar er kwam een andere eigenaar. Een nieuwe naam, een grondige renovatie en een herindeling van het assortiment. Ook het vaste personeel moest eraan geloven.

De boekhandel leek steeds meer op een kiosk en de jonge meisjes achter de kassa keken glazig als je een boek wou bestellen. Treurig… maar het was zoals het was. Op zoek dus naar een nieuwe stek. Een boekhandel waar ik me thuis zou gaan voelen.

(meer…)


Column op zondag: en dan zeg je nee

persoonlijkIk struin door de boekhandel. In mijn gedachten selecteer ik de boeken die ik zie liggen op de tafels. ‘Lijkt me leuk’ tot ‘absoluut niet.’ Scannend loop ik voorbij de planken. Leg ik boeken terug die mij niet aanspreken en onthou ik titels die in mijn straatje liggen.

Zo gaat het ook met mailtjes van uitgeverijen. Scannend lees ik mijn mail. Wat ik niets vind gaat meedogenloos mijn inbox uit. Maar persoonlijke mailtjes van auteurs zijn een ander verhaal. Vooral de auteurs die in eigen beheer uitgeven en vragen of ik hun boek wil lezen. Het duidelijke woordje ‘nee’ lijkt vast te zitten in mijn keel.

(meer…)


Ik was maar een raar wezen vroeger…

ik was maar een raar wezen vroegerOp school mochten we over onze hobby’s vertellen. Ik was aan de beurt en zei dus: ik lees graag boeken! Er werd niet echt op ingegaan en het meisje naast mij was aan de beurt. Zij was dol op soaps.

De lerares keek me doordringend aan. ‘Is dit voor jou onbekend terrein? Soaps, tv.. denk je nu van: wat is dat?!’ ‘Hoezo?’ vroeg ik achterdochtig. Ik volgde gtst al zolang ik me kon herinneren, dus zo onbekend terrein was het niet. En in die tijd hadden we ook nog Big Brother. ‘Omdat jij boeken leest natuurlijk,’ zei ze alsof ik geen tiener was, maar een kleuter.

(meer…)


Welke boeken neem je niet mee naar een onbewoond eiland?

onbewoond eilandHet is misschien wel de bekendste vraag in elk lezersinterview: welke boeken neem je mee naar een onbewoond eiland? Ik ben een beetje dwars en draai de vraag om: welke boeken zou je juist niet mee willen nemen naar een onbewoond eiland

De vraag blijkt moeilijker te zijn dan ik dacht. Ik loop heen en weer voor mijn boekenkast en na een kwartier weet ik het eigenlijk nog niet. Welke boeken zou ik makkelijk kunnen missen? Na nog een keer met mijn ogen langs de planken kan ik al een genre afstrepen: kookboeken. Omdat op een onbewoond eiland geen AH te vinden is, heb ik aan kookboeken niks daar.

Mijn blik blijft hangen bij de thrillers. Nou ja, op de plank met zwarte kaften, want ik sorteer mijn boeken op kleur en de zwarte plank bestaat eigenlijk gewoon alleen uit thrillers. Ik denk dat ik die ook thuis zou laten. Ik kan daar niet voor het slapengaan lezen, want er is geen stroom voor een nachtlampje en thrillers lees ik graag voor het slapengaan. Ik ga naar de roze plank, de chicklits… Die lezen lekker op het strand en ze geven dat typische feelgood-gevoel wat je helemaal alleen op zo’n eiland best wel kan gebruiken. Er gaat dus een chicklit mee!

De dikke klassiekers die verstopt liggen in een ander kastje. Bewust nooit tijd voor gemaakt. Ik zou het mezelf niet aan willen doen: alleen op een eiland en dan alleen zo’n klassieker waar geen lol aan te beleven valt. Afstrepen dus.

De stapel met bundels… columns, gedichten… Die heb ik altijd in een paar uur uit. Dat is de moeite niet. Dan kom ik bij mijn “big mistakes”, de boeken waar ik maar 1 ster aan gaf. De boeken die eigenlijk gewoon te slecht zijn. Ze gaan allemaal mee… Tenslotte moet ik toch ergens het kampvuur mee aanmaken…


Typische opmerkingen van niet-lezers

typische opmerkingen van niet lezersJe kent ze wel: van die typische opmerkingen die alleen niet-lezers kunnen maken. Niet-lezers zijn mensen die niks begrijpen van lezen. En deze post mag je met een heerlijke korrel zout nemen ;)

 

 

 

 

- O ben jij een boekje aan het lezen? (niet-lezers zijn dol op verkleinwoorden)
- lees niet, lezen is voor nerds.
- Lezen is slecht voor je ogen.
- Heb je nu alweer een boek gekocht?
- Boeken zijn toch allemaal hetzelfde?
- Boeken zijn alleen maar fantasie.
- Lezen is toch zonde van je tijd?
- Je kan toch ook gewoon zo’n boekje uit de supermarkt halen, die zijn goedkoper.
- Lezen is toch saai?
- Wat moet je toch met zoveel boeken?

Maar de allerleukste (of misschien wel de irritantste) was wel deze:
Je kan ze toch bij het oud papier gooien als je ze uit hebt…

Welke opmerking hoor jij vaak van niet-lezers?


Een dwarse lezer, dat ben ik…

Een dwarse lezer, dat ben ikEen hele tijd terug moest ik met iemand mee naar het ziekenhuis. En nee, het was – gelukkig – niet voor mezelf, het ziekenhuis was redelijk ver rijden en diegene wou liever niet alleen. Van hot naar en her moesten we door het gebouw lopen en weer terug en vooral héél véél wachten. Ik las alle stukgelezen Libelle’s die ik kon vinden. Zocht naar een automaat waar lauwe chocolademelk uitkwam en betaalde ongeveer 8 euro voor een broodje. Het werd later en later en ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik bedacht me dat ik vandaag minstens één boek had kunnen lezen tijdens dat vele wachten.. Ik nam me voor om mijn e-reader de volgende keer maar in mijn tas te stoppen.

Een paar dagen later moest ik weer mee. Met de wetenschap hoe het mij de vorige keer was vergaan pakte ik mijn tas in. Ik propte er een reep chocola in, een voorverpakte koek, een fles water en als laatste mijn e-reader. Het was even wringen, maar uiteindelijk kreeg ik de rits nog dicht. Tja, zo groot is mijn tas niet…

Na weer zo’n lange dag in het ziekenhuis wachten kwam ik tot de conclusie dat mijn e-reader nog steeds in mijn tas zat. Ik zag mezelf al zitten met mijn e-reader in die wachtkamer waar iedereen elkaar in de gaten hield. In het ziekenhuisrestaurant was het veel te druk om te lezen. En buiten dat vond ik het helemaal niet gezellig voor diegene met wie ik mee was gegaan. Nee, die e-reader liet ik voortaan lekker thuis.

‘s Avonds pakte ik mijn tas weer uit. Het water was nog onaangebroken, de reep chocola en de koek legde ik terug in de lade. Mijn e-reader ging weer mee naar boven. Boven aangekomen winkelde ik eerst bij Bruna nog wat nieuwe boeken bij elkaar. Want net zoals een kledinggek nooit iets leuks heeft om aan te trekken, had ik als lezer even niks leuks om te lezen…


Het imago van de lezer

lezers imagoBegin deze week kreeg ik op Twitter een tweet van iemand die veronderstelde dat ik waarschijnlijk saai en lelijk zou zijn. Wel of niet serieus, het hakte er in! Want laten we eerlijk zijn: je hoort veel liever iets positiefs over jezelf.

Maar toch dacht ik erover na. Is dit het imago wat niet-lezers van lezers gemaakt hebben? Zijn we saai en lelijk in hun ogen?

 

 

Ons imago volgens niet-lezers:
We hebben muisgrijs haar
We dragen een bril
We hebben een vage starende blik
We praten nauwelijks met mensen
We hebben geen humor
We maken vast elke dag een kruiswoordraadsel
We weten niet wat mode is
We komen de deur niet uit
We zijn dol op advocaatjes met slagroom
We drinken thee
We zijn saai

Ons werkelijke imago:
Ook wij verven ons haar
We dragen zelfs contactlenzen
We hebben een open blik en zijn ruimdenkend
We raken nooit uitgekletst en we praten echt niet alleen over boeken
We hebben een groot gevoel voor humor en kunnen zelfs lachen om niets
Lezers zijn ook shoppers, we komen dus ook langs de modezaken!
We drinken rode wijn totdat we geen letter meer kunnen lezen
We drinken koffie om zo lang mogelijk te kunnen lezen
We zijn leuk, gezellig, sprankelend en openminded.

En jullie weten het: bij de rubriek ‘Korrel zout’ mag je alles lezen met een korrel zout  ;)
Fijn weekend!


De winkeltut

shoplogIk ben dol op shoppen en in 80% van alle gevallen wordt ik vriendelijk en deskundig geholpen, maar heel soms gebeurd dat niet…

Bij de plaatselijke drogisterij trof ik ooit een jongedame achter de kassa die me in paniek aanstaarde toen ik vroeg of ze er leuk cadeautje van wou maken. ‘Maar…ik heb nog nooit van me leven iets ingepakt,’ stamelde ze. Ze keek me aan alsof ik haar net had gevraagd om de inhoud van de kassa ook in mijn boodschappentas te doen. Maar goed, we maakte een compromis: zij gaf mij een halve meter inpakpapier, een paar stickers en 2 meter lint mee en dan mocht ik het thuis zelf inpakken. Spiedend keek ze rond of de bedrijfsleidster niks zag en ze stopte gauw alle inpakspullen erbij.

Maar, ik hoor je al denken: dit is een boekenblog. Ik heb zelf één vaste boekhandel waar ik alles bestel, maar ik bezoek ook graag andere boekhandels. Als ik in een vreemde stad ben, wil ik ook altijd even een boekhandel bezoeken. Soms levert dat leuke ervaringen (en boeken) op, soms kom ik van een koude kermis thuis.

In een stad verderop werd er een boekhandel gerund door twee winkeltutten. Die bijnaam gaf ik hun omdat ze werkelijk nergens verstand van hadden en niks konden behalve koffiedrinken en kletsen met elkaar. Bijna elke zaterdag zaten ze dan ook met een mok koffie achter de kassa. Elke keer als een klant iets wou vragen of wou afrekenen stonden ze zuchtend op. Op zich was het best amusant om deze winkeltutten aan te horen. Ik heb ooit een dik half uur zogenaamd in een magazine gebladerd, zodat ik langer kon luisteren naar de “boeiende dialogen”.

Klant: hoe heet de laatste van Harry Potter ook alweer?
Winkeltut 1: géén idee, weet jij het?
Winkeltut 2: nee, dat zou je op moeten zoeken…
Winkeltut 1: nee, meneer dat zou u even op moeten zoeken.

Klant: ik zoek het Vragendagboek (boekje met leuke gewetensvragen)
Winkeltut 1: we verkopen geen dagboeken
Klant: Nee, het is een boek met allerlei vragen en die kan je dan beantwoorden.
Winkeltut 2: ah, het boek met alle antwoorden?
Klant (zuchtend) nee, het Vragendagboek
Winkeltut 1: maar we verkopen geen dagboeken, dat zei ik net al
Winkeltut 2: nee, ze zegt dat het een boek is met antwoorden
Klant: nee, nee, het is een boek en het heet: VRAGENdagboek mét vragen en géén antwoorden. Die schrijf je zelf!
Winkeltut 1: o het is wel een boek! Heb je dan geen titel? Dan zoek ik het op.
Klant: (lichtelijk geïrriteerd) Vragendagboek! Het boek heet Vragendagboek!

Klant: Ik zoek een leuk boek over vriendschap
Winkeltut 1: wat heb je zelf in gedachten?
Klant: geen idee eigenlijk, daarom vraag ik het aan jullie.
Winkeltut 2: tja, er zijn zoveel boeken over vriendschap, dat zou je zelf moeten uitvinden.
Winkeltut 1: wij kunnen daar niet bij helpen.
Klant: ja, maar ik lees zelf nooit, ik weet niet in welke hoek ik moet zoeken
Winkeltut 1: misschien kun je gewoon wat proberen?

Klant: ik zoek het derde deel uit de Millennium-trilogie
Winkeltut 2: nooit van gehoord!

Klant: kan ik afrekenen
Winkeltutten: wij eten ondertussen wel een ijsje hoor meneer
Dit was verder echt heel komisch, want beide dames hadden een ijsje in de hand. De een deed de kassa open, de ander haalde het wisselgeld eruit. Samen deden ze het boek in een tasje (de ander hield het open). Deze boekhandel is trouwens failliet gegaan. Of het ligt aan de winkeltutten durf ik niet te zeggen, maar ik denk dat hun instelling toch  ook een klein beetje heeft meegespeeld met de slechte verkoop en de terugloop van klanten.

Giechelende meisjes achter de kassa, kauwend op een snoepje tot zure oude dames die elke klant observeren als potentiële winkeldief. Ik ben ze allemaal al eens tegengekomen. Maar gelukkig bestaat de grootste groep uit vriendelijke én deskundige mensen! En die ene winkeltut, ach, daar kunnen we dan later om lachen… ;)


De NTL-stapel

de ntl stapelHet is geen officieel Nederlands woord, maar wel een veel gebruikte term in de boekenwereld: NTL-stapel

Oftewel een nog-te-lezen-stapel. Het is een woord wat verschillende emoties op kan roepen. Sommige zijn er verrukt over (ik bijvoorbeeld) en genieten van de voorraad boeken in huis. Maar er zijn ook mensen die juist hun NTL-stapel weg willen werken. Ik ken ook mensen voor wie het een lichtelijke obsessie is geworden. Die van alles verzinnen om iets aan die stapel te doen, maar ondertussen wel vrolijk door blijven shoppen. Tja, dat is dweilen met de kraan open en dan moet je ook niet zeuren als de vloer weer onder water staat.

Ja, laten we nou eens eerlijk naar het begin kijken. Want we zijn allemaal toch begonnen met 1 ongelezen boek? Je was een boek aan het lezen en je kocht een boek en dat lag dan te wachten totdat jij dat ene boek uit had. Maar er kwam een moment dat er ineens een stapeltje lag. Okay, misschien was je naar een boekenmarkt geweest, was het uitverkoop of had je een boekenbon te besteden. Na een paar maanden werd dat stapeltje een grote stapel met daarnaast weer een klein stapeltje. Je leestempo was nog steeds hetzelfde, maar de stapel werd steeds groter. Of nog beter: er kwamen steeds meer stapels.

Ik vind het best amusant om te lezen wat mensen allemaal verzinnen om iets te doen aan die enorme voorraad ongelezen boeken. Meteen als iemand ermee begint weet ik al dat het na één week grandioos is mislukt. En weet je waarom? Dat gebeurde mij ook altijd! Ik heb zelf genoeg verzonnen om die NTL-stapel weg te werken, maar dat mislukte altijd. Niet omdat ik te weinig las, of een leesdip had. Nee, ik bleef gewoon stug doorgaan met kopen! Las ik twee boeken uit, kocht ik er diezelfde maand vier bij.

Nu maak ik mij helemaal niet meer druk over mijn NTL-stapel. Ik geniet van deze luxe. Het is mijn eigen privé-bibliotheek. Ik heb geen idee hoeveel ongelezen boeken het zijn. Het maakt me ook niet. Het was vooral erg handig tijdens mijn leesproject van ‘Een boek per dag’ en misschien is dat wel de enige en juiste tactiek om iets aan die NTL-stapel te doen. Trouwens, als je dan elke dag ook weer nieuwe boeken koopt schiet het ook weinig op…


Een nog-te-dragen-rekje

de ntl stapelIk heb een grote nog-te-lezen-stapel en dus hou ik me regelmatig in als ik in een boekhandel sta. En ik ken veel mensen die deze term vaak gebruiken. Maar als ik nadenk, dan gebruik ik alleen bij boeken dit excuus.

Want bij een boetiek zal ik nooit zeggen “Laat maar, ik heb thuis een nog-te-dragen-rekje…”

Of in de drogisterij/parfumerie “ik koop even niks, zit nog met een nog-te-gebruiken-stapeltje”

Waarom zeggen we dit dan wel in de boekhandel?


Een irritant hoofdpersonage… Hoe irritant is dat?

irritant hoofdpersonageNiets is zo irritant als een vervelend hoofdpersonage. Stel je hebt een dikke pil van 500 pagina’s en de schrijfstijl is in de ik-vorm en het hoofdpersonage is vreselijk arrogant… Daar ben je mooi klaar mee als lezer! Je zult het dus 500 pagina’s lang moeten uithouden met een vreselijk personage, of je legt het boek maar aan de kant, soms kan je niet anders.

Waarom doen sommige auteurs dit toch? Een arrogant bijpersonage is prima, maar als hoofdpersonage… Na honderden boeken ken ik nog wel meer ‘vervelende personages’ waarmee je het moet zien uit te houden tot de finale. Leest u even mee?

Het naïeve meisje, vaak ook nog eens ontzettend onhandig. Speelt graag de hoofdrol in (Amerikaanse) chicklits. Het wordt al gauw vervelend als iedereen door heeft dat het fout gaat en het naïeve meisje nietsvermoedend doorgaat met naïeve acties tot het einde van het verhaal.

De meedogenloze klootzak. Er is totaal geen binding mee te krijgen, het blijft een meedogenloze klootzak tot de finale. De meedogenloze klootzak weet niet wat humor is, heeft geen gevoel en kent geen liefde. Als bijpersonage kan het nog wel eens toevoeging zijn aan het verhaal, maar als hoofdpersoon komt hij na 50 pagina’s mijn keel uit. Want ik kan niet geloven dat mensen totaal ongevoelig zijn. Maar okay, er zullen vast zulke meedogenloze klootzakken bestaan.

Een dom hoofdpersoon. Zo’n personage waarbij het lijkt of hij of zij geen school gehad heeft.

De zeur. Van bladzijde 1 tot en met 300 ben je getuige van haar zware leven, haar tegenslagen, haar verloren liefdes en je weet echt zeker dat het met haar vast nooit meer goed komt. Altijd zit haar vanalles tegen, geen geld, geen werk, bedrogen en altijd wat te zeuren. Maar op pagina 301 komt altijd alles goed. Alleen op die ene pagina dan ;)


Credits

Met dank aan:

In de eerste plaats mijn lezers, welke ik wil bedanken voor hun trouwe bezoeken, complimenten en leuke reacties.

Uitgeverijen en auteurs voor het vertrouwen en het regelmatig beschikbaar stellen van leesexemplaren, zonder boeken was er geen leesdame.nl


En voor het technische deel:

Design, hosting en onderhoud aangeboden door: RS-Internet

Blogging platform: Wordpress

Search Engine Optimization plugin: Yoast

Web Performance Optimization plugin: W3 total cache

Credits sluiten

Disclaimer

Alle boeken zijn door mij zelf gekocht, tenzij ze door een uitgever of auteur voor recensie beschikbaar zijn gesteld wat op geen enkele manier mijn mening over het boek beïnvloed.

Indien een boek als een recensie-exemplaar verkregen is, zal dit altijd worden vermeld. Wanneer enige inhoud wordt gesponsord door een bedrijf, zal dit ook altijd duidelijk worden aangegeven.

Ik ben altijd helemaal eerlijk, ongeacht of het boek wat ik bespreek beschikbaar gesteld is of zelf gekocht. Mijn blog is gebaseerd op verstrekken van eerlijke beoordelingen. Alle meningen zijn van mij persoonlijk. Hou daarbij rekening dat wat voor mij een fijne leeservaring is dat niet voor iedereen hoeft te gelden. Het is niet mijn doel anderen op welke wijze dan ook te overtuigen of beïnvloeden. Ik deel uitsluitend mijn persoonlijke ervaring met boeken en wil daarmee lezers voorzien van de kans om hun eigen geïnformeerde beslissingen te nemen.

Ik besteed veel zorg aan de creatie van deze website, maar kan de correctheid van de informatie niet garanderen. De gebruiker moet zich er van bewust zijn dat de informatie kan veranderen zonder dat hij daarvan vooraf op de hoogte wordt gebracht. Leesdame.nl kan niet aansprakelijk worden gesteld voor de inhoud van de site of voor het gebruik dat hiervan wordt gemaakt.

Alle in mijn blog gebruikte afbeeldingen zijn eigendom van mijzelf of hun respectievelijke eigenaars. Mocht u bezwaar willen maken tegen de publicatie van een afbeelding of de inhoud op dit blog, aarzel dan niet om contact met mij op te nemen via het contactformulier.

De volledig website is het exclusieve eigendom van Leesdame.nl. Onbevoegd kopiëren, reproduceren, opnieuw publiceren, posten of dupliceren van het materiaal op mijn blog is verboden zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van mijzelf. Het is niet toegestaan enig deel van dit blog te reproduceren, verkopen of te wijzigen. Het staat U vrij te linken naar dit blog en om de inhoud ervan op een respectvolle manier te bespreken. Wanneer u een citaat uit mijn blog gebruikt, vermeld dan aub de naam van, en een link naar, mijn blog. Bent u geïnteresseerd in het verkrijgen van toestemming om gedeelten van de blog te kopiëren, neem dan contact met mij op via het contactformulier.

Ik ben niet verantwoordelijk voor content op de aan deze website gekoppelde bestanden en/ of websites waarnaar wordt verwezen.

Helaas kan ik niet fulltime aan mijn blog werken, het leven heeft meer verplichtingen. Ondanks dat ik erg blij ben met leesverzoeken en bijdrages van PR agentschappen, uitgevers en auteurs vraag ik ook om begrip dat deze soms iets langer duren dan verwacht. Ik ben U niet vergeten, ik verwerk het zo snel mogelijk.

Ik wil U bij voorbaat bedanken voor uw samenwerking en begrip :)

Leesdame
Disclaimer sluiten