In het dankwoord…

in het dankwoordIk was een van de finalisten bij de leeswedstrijd van Schaduwkant van thrillerschrijfster Isa Maron. Het was een spannende afvalrace. Maandenlang mocht ik intensief meelezen, advies en kritiek geven. Een hele interessante ervaring.

Zoals ik al zei heb ik het gehaald tot de finale en ik sta ook in het dankwoord. Dat vind ik wel heel bijzonder. Ik keek er echt naar uit om het boek uiteindelijk in handen te krijgen.

Ik heb de ebook-versie gekocht bij Bruna.nl dus ik kan helaas geen goede en duidelijke foto maken van de betreffende dankwoord-pagina. Maar als jullie dit boek toevallig ook lezen en je ziet bij het dankwoord “Luna” staan, dan weten jullie dat ik het ben :)


Bezint eer ge begint: uitlenen

uitlenenJe kent het wel: je klets over een boek wat je net hebt gelezen en ineens vraagt iemand in het gezelschap: ‘zou ik dat boek mogen lenen?’

Iedereen kijkt je aan. Het liefst wil je zeggen: ‘Nee, ik leen geen boeken uit en ik vertrouw je niet!’ Maar dat kan natuurlijk niet. Stamelend zeg je dat je het boek zo gaat halen. En met tegenzin geef je het boek zo mee aan een andere lezer. Daar gaat je boek. Je was zelf zo zuinig en nu ligt het boek elders.

Ja, overdreven geschreven, maar laten we eerlijk zijn: dit gevoel kennen we. Overigens is het natuurlijk altijd afhankelijk van de persoon zelf en het boek wat uitgeleend moet worden. Een chicklit van twee jaar geleden geef ik makkelijk mee. Maar die dure roman van vorige maand, die hou ik graag nog even bij mezelf. Soms lijkt het wel alsof ik mijn boeken zie als mijn kinderen. En net als een goede mama kan ik mijn kinderen niet loslaten.

Door de jaren heen heb ik heel wat horrorverhalen voorbij zien komen over uitgeleende boeken. Lees en huiver:

Ik had een astrologieboek uitgeleend en kreeg het met flinke scheuren in de kaft terug.

Een vriendin leende een boek uit en kreeg niet het boek terug, maar een boekenbon. Het boek zelf was in het badwater gevallen.

Tante leende twee boeken uit en na maanden wachten besloot ze de boeken zelf terug te vragen. De lener zelf wist nergens iets van en zei dat ze de boeken allang had teruggegeven. Na een uur belde ze terug. ‘Gevonden, ik had ze klaargelegd voor de rommelmarkt, ik wist niet meer dat ze van jou waren.’

Ik leende drie boeken uit, die gingen mee in een koffer naar Spanje… Dat hoorde ik dan weer achteraf. Ach ja, mijn boeken komen ten minste nog ergens in de wereld, kan ik van mezelf niet zeggen. ;)

Vervolgens leende ik een boek uit aan de buurvrouw en kreeg het van een (onbekende) vrouw verderop in de straat weer terug. Zij had het weer van de buurvrouw geleend. Dit gebeurde later nog een keer, toen heeft een vriendin een boek van mij verder uitgeleend aan haar familie.

Ik kan niet liegen, als ik zou zeggen dat ik een boek niet in huis heb, dan staat op mijn voorhoofd het tegendeel. Ik kan ook geen ‘nee’ zeggen.


Shoplog

Op beautyblogs hebben die dames altijd een soort filmpje of blog waarin ze over hun aankopen babbelen. Dat kan natuurlijk hier ook, maar dan lekker over boeken!
Vandaag heb ik best veel in huis gehaald, maar ik ga hier niet uitgebreid mijn oogschaduw bespreken, we houden het op boeken…

Ik heb twee boeken gekocht.
alles is carmen coverAlles is Carmen van Alma Mathijsen.

Dit lijkt me een heel goed boek en ik verwacht dat ik dit boek heel erg mooi ga vinden. Het gaat over Carmen en zij gaat vaak zwemmen in de Amsterdamse grachten. Ze is nogal op zichzelf en kan het met niemand vinden. Dan wordt ze verliefd op Chris en dat wordt een obsessie, want als Chris het uitmaakt wil zij maar één ding: wraak…

 

 

vrouw-zoekt-berg-om-tegen-op-te-zienEen heel ander soort boek is Vrouw zoekt berg om tegenop te zien van Noelle Hancock. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Het is een soort “project-boek”. Noelle gaat één jaar lang elke dag iets doen waar ze bang voor is. Bijvoorbeeld eten terugsturen in een restaurant, duiken met haaien en karaoken. Het zijn uiteenlopende angsten die Noelle gaat overwinnen en dit boek is zowel hilarisch als aangrijpend volgens de omschrijving.

 

 

Bert-en-Bart-redden-de-wereldIk verzamel kinderboekenweekgeschenken, net zoals de gewone boekenweekgeschenken en gelukkig hadden ze voor mij nog een exemplaar apart gelegd van Bert en Bart redden de Wereld van Tjibbe Veldkamp & Kees de Boer. Ja, het is een echt kinderboekje, grote letters, illustraties etc. Maar het is op zich wel een leuk boekje om even door te lezen.


Puur jeugdsentiment

pitty naar kostschool coverIk heb vandaag iets nostalgisch op de kop getikt! Nostalgisch en toch heel modern… Ik heb van Enid Blyton de gehele Pitty-serie opnieuw in mijn bezit. Maar wel op een moderne manier: op mijn e-reader.

Zou het nog net zo leuk zijn als vroeger? Dat vroeg ik me wel eens af. Vaak valt het tegen als je volwassen bent, maar bij Pitty wist ik dat niet zo zeker, want ik had er nog steeds goede herinnering aan. Die serie heb ik als kind namelijk stukgelezen en later met pijn in me hart weggegeven toen we op gingen ruimen op zolder. Maar spijt had ik niet, ik had mensen gelukkig gemaakt met mijn kinderboeken en dat voelde goed. Toch bleef ik loeren naar de Pitty boeken, ik las leeservaringen van andere Pitty-fans en het kriebelde: ik wilde die serie herlezen. Het lijkt me namelijk heerlijk om op een druilerige herfstdag alle deeltjes achter elkaar te lezen. Dat schreef ik ook op een soort forum van een site die eigenlijk helemaal niet op boeken gericht is. Een vriendelijk lid van deze site herkende dat gevoel en wist waar ik deze serie kon vinden, maar dan wel in het Engels. Dat vond ik niet zo’n probleem. Sterker nog: de boeken waren typisch Engels, dus waarom nu niet in het Engels lezen?

En nu heb ik de gehele serie van Pitty op Malory Towers… in het Engels. Ik kon me niet bedwingen en heb alvast een paar pagina’s gelezen. En het was gelijk heel herkenbaar! Alhoewel, herkenbaar… In de originele serie is er geen Pitty, maar heet ze Darrell! En kennen jullie Eline nog? Zij heet Gwendoline in de originele boeken. Ik ben nog niet zo ver dat ik nog meer verschillen heb opgemerkt, maar dat kan ik altijd later nog een keer bespreken in een blogje. .


De jacht op de Flow agenda

flow agendaIk wil graag de Flow agenda. De nieuwe Flow agenda lijkt me namelijk erg leuk: je krijgt het in drie deeltjes in een handige houder. Wacht even, ik zoek een plaatje erbij…

Het zijn dus drie boekjes. Één daarvan is natuurlijk de agenda en in de andere boekjes zitten leuke extra’s als stickers, kleefmemo’s, visitekaartjes, notitiekaartjes, lijstjes bijhouden en ik geloof ook nog iets als een verjaardagskalender. Het is dus zoals we van Flow gewend zijn: veel ruimte voor creativiteit en net als bij de magazines vele extra’s. Laat ik eerlijk zijn, de prijs is niet mis voor deze agenda € 19,95 Maar goed, er zijn wat doemdenkers die denken dat 2012 het einde is en je weet maar nooit… dus voor die ene keer leef ik mezelf uit!

Na wat research en overwegingen besloot ik er voor te gaan en ik ging op pad. Want als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, dan….
Maar ik kwam van een koude kermis thuis: echt nergens in het stadscentrum hadden ze deze Flow agenda! Bij een kantoorboekhandel kwam de agenda pas over twee weken binnen. De V&D wist nergens wat van: ‘welke agenda?’… En ook bij andere (kantoor)boekhandels was de agenda (nog) niet binnengekomen. Ik ging ietwat teleurgesteld naar huis. Nu wil ik één keer een speciale en een bijzondere agenda en nu ik dat besloten heb heeft geeneen winkel in de stad deze agenda. Maar gelukkig bestaat er de mogelijkheid om deze agenda online te bestellen. Nu hoef ik alleen maar een paar daagjes te wachten.


Schrijfster Hella S. Haasse overleden

kaarsjeOp donderdag 29-09-2011 is schrijfster Hella S. Haasse overleden. Dat nieuws maakte vandaag indruk op mij. Ik heb van haar alleen Sleuteloog gelezen, dat vond ik toen een moeilijk boek en ik moest er echt mijn best voor doen. Hella S. Haasse maakt hoe dan ook toch deel uit van leesherinneringen. Daarom speciaal voor haar een kaarsje op mijn blog…


Zij hadden een vraagje….

vragenSoms krijg ik leuke en originele vragen over mijn blog en het leek me leuk om een paar vragen een keer met jullie te delen en dan natuurlijk ook de antwoorden…

Hoe lang doe jij over het schrijven van een blog?
Eerlijk? Nooit meer dan een half uurtje, het meeste werk zit vaak in het nakijken en bewerken van de tekst, het zoeken van plaatje of foto… Ik kan redelijk snel typen en gedurende de dag heb ik meestal al een blog in mijn hoofd gevormd en ik hoef het dan alleen maar uit te typen. Soms komt het voor dat hetgeen wat in mijn hoofd zit voor geen meter op mijn blog staat en wis ik alles weer. Met als gevolg dat er dan geen blog is.

Sommige blogs hebben een vast stramien, wat is jouw stramien?
Geen! Dat is juist het leuke en ik hou er niet van als ik ergens op wordt vastgepind. Ik weet nooit wat ik morgen ga bloggen, of ik überhaubt morgen ga bloggen, het blijft altijd weer een verrassing.

Welk boek vond jij vreselijk om te lezen?
Euhm….. Laat ik het zo zeggen: ik ben niet weg van Suzanne Vermeer

Zou je weer opnieuw elke dag één boek willen lezen?
Ja hoor, het is een leuk traject, maar je moet er wel “in groeien”. Het tempo vinden, de juiste boeken in kunnen schatten en veel doorzettingsvermogen hebben. En ik zou het de volgende keer toch iets anders aanpakken.


Het leed wat de laatste pagina heet…

de laatste paginaDe laatste pagina van een boek… Als lezer werd ik er altijd naartoe getrokken. Ik deed het vaak genoeg en meestal kwam ik er goed mee weg. De epiloog van een roman zegt niet veel over de afloop en vaak was het geruststellende gedachten dat een hoofdpersoon levend en wel de finale zou halen en dat alles goed zou komen. Maar bij thrillers werd deze traditie gevaarlijk. Want op die ene laatste pagina kon dus wel een hoop belangrijks staan. Ik waagde het erop en kwam vaak slecht weg. De hoofdpersoon was dood, de hoofdpersoon zelf was de schuldige, de hoofdpersoon was getrouwd met de hoofdverdachte (de hoofdverdachte was dus ook niet de schuldige) en dat maakte het lezen toch wat minder spannend.

Ik hield deze traditie vol totdat ik in aanraking kwam met de Sara Linton-serie van Karin Slaughter.
Mochten jullie ook fans zijn van deze serie, dan weten jullie vast wel dat Onaantastbaar een spectaculaire cliffhanger heeft… Ik was zo halverwege die serie toen ik overal krabbels en blogs las over dat bijzondere einde van Onaantastbaar. Ik moest nog twee delen uit deze serie voordat ik aan Onaantastbaar kon beginnen. Maar de nieuwsgierigheid won en ik zocht in de kast naar Onaantastbaar… Ik las de laatste pagina en was heel erg teleurgesteld. Hier voor mijn ogen, werd iets vertelt wat invloed had op alle vervolgen die ooit zouden komen. Ik las nog een deel, maar de fun was weg. Tot nu toe heb ik verder geen boek meer gelezen van Slaughter.


Mooie en creatieve boektitels

boektitelsIk kan erg genieten van mooie en spannende verhalen. Maar ik kan ook erg genieten van creatieve titels. Deze titels kwam ik tegen en vond ik zo mooi dat ik ze hier wil delen.

Neem bijvoorbeeld de titel: Vissen veranderen bij kou van zwemrichting, dat trekt wel aandacht. En we vergeten omdat het moet stemde me ook tot nadenken… Wie zonder zonde is geeft een thriller al een duistere sfeer net zoals Dodenakker. Laat de ware binnenkomen wekt mijn nieuwsgierigheid ook wel. Even op een kladblaadje schrijven dat iemand voor jou Het Literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey op moet gaan halen bij de boekhandel doet vast ook even de ogen knipperen bij een ander. Ook werd ik geraakt door de titel Weduwen van de donderdag en laatst kwam ik titel tegen Alles is Carmen…

Zo kan ik heel lang bezig blijven. Het zou goed kunnen zijn dat jij heel anders denkt over deze titels. Zoveel mensen, zoveel smaken… Door welke titels werd jij getriggerd?


Een bijzonder sprookjesboek

sprookjesboekVroeger als kind vouwde ik altijd ezelsoren in mijn boeken en schreef ik in elk boek mijn naam en adres. Ik speelde graag “bibliotheekje” en stempelde ook in elk boek een datum wanneer ik het boek moest gelezen moest hebben. Ja, zelfs toen was ik al bezig met leesprojecten! Mijn moeder was daar niet zo blij mee, want toen ik wat ouder was konden we daardoor de kinderboeken niet zomaar wegdoen. Ze moest er niet aan denken dat ons adres door heel Nederland zou gaan. Dus gaven we alles aan mijn nichtjes. Die nichtjes wonen ondertussen ook al op zichzelf. Wie weet waar de boeken dus nu liggen en eigenlijk kan het mij niet zoveel schelen, want op dat adres woon ik al jaren niet meer. Maar ik ga er gewoon van uit dat de huidige bewoners vast niet gestalkt worden…

Ik heb niet al mijn kinderboeken weggegeven hoor, het idee… Nee, alle (gebonden) Lemniscaat-boeken heb ik nog steeds in mijn boekenkast staan. Voorleesboeken van Annie M.G. Schmidt liggen op zolder en een (duur) gebonden sprookjesboek van Grimm staat nog altijd te pronken in mijn kast. Op dat sprookjesboek ben ik trouwens zo zuinig dat ik er niet eens in durf te lezen. En kinderen mogen er al helemaal niet aankomen. De plaatjes zijn zo mooi getekend, de sprookjes worden bijna literair omschreven en achterin zit een bijlage waar de oorsprong van alle sprookjes wordt uitgelegd en vaak de context van het verhaal erbij. In het boek vind je naast de talloze sprookjes ook legenden van eeuwen terug. Ja, het is erg bijzonder om zo’n bijzonder sprookjesboek te hebben.


Leeg

shoplogDe grote boekhandel is vandaag wel erg groot. Nee, ze hebben geen verbouwing gehad en nee, ze hebben de winkel niet anders ingedeeld. Ik mis boeken in de winkel… Her en der lege planken en zelfs een lege tafel zorgen ervoor dat de winkel vandaag groot lijkt. Vooral de fantasy hoek is extreem uitgedund. Om de rekken nog wat vulling te geven zijn sommige boeken plat neergelegd. Op de plank van de thrillers liggen alle boeken van Loes den Hollander schots en scheef op de plank. Sommige boeken hangen half van de plank. Ik kan het niet laten en ruim ze op zodat ze allemaal netjes op de plank staan. Het valt niet mee, omdat er te weinig boeken op de plank liggen en die blijven dan ook omvallen. Maar na even geduldig schuiven staan ze weer rechtop naast elkaar.

De planken bij de kassa waar normaal leuke gadgets opstaan zijn ook leeg. Het ziet er kaal uit. De bookseats en boekensteunen vind ik terug tussen de informatieve boeken. De gadgets worden dus nu gebruikt om de lege kasten wat invulling te geven.

Een wat oudere vrouw moppert over haar schoondochter en wil daarom geen kinderboek kopen voor haar kleindochter. Die logica begrijp ik niet echt, maar goed… Een man vraagt naar een tijdschrift over fietsen. Hij gaat afrekenen en kan kiezen uit twee verkoopsters die allebei niets te doen hebben.

Ik verlaat de boekhandel, met lege handen…


Waarom ik geen recensies, maar leeservaringen schrijf…

recensies vs leeservaringOp mijn vorige blog schreef ik recensies. Objectief en zo realistisch mogelijk. Het jeukte, want ik kon eigenlijk heel weinig van mezelf kwijt. Ik wilde zo graag vertellen hoe ik het lezen had ervaren. Dat de zon scheen, dat de buurman vervelend was tijdens het lezen en ik wilde vooral vertellen wat ik leuk vond of juist niet leuk. Maar een recensie hoort nu eenmaal objectief te zijn. Okay, sommige recensenten nemen dat niet zo nauw, maar in het algemeen hoort dat wel zo te zijn. Als je de nadruk wilt leggen op je persoonlijke beleving wordt het een subjectieve beschrijving en dat wordt ook wel een ‘lezersreactie’ genoemd. Nou vind ik dat persoonlijk nogal goedkoop klinken, alsof het geen waarde heeft. Terwijl het in mijn ogen juist wel waarde heeft. En dus bedacht ik de term: leeservaring :)

Want het is toch mijn ervaring? Mijn eigen leeservaring. Ik vind het heerlijk om op die manier over de boeken te schrijven die ik lees. En ik ben nu misschien een stuk minder professioneel, maar mijn leeservaringen zijn wel oprechter geworden. Ik kan er nu meer van mezelf instoppen. Bij recensies heb ik wel eens het gevoel dat er echt naar fouten wordt gezocht, of dat het zo zuur mogelijk moet zijn. En persoonlijk denk ik dat een aantal zure recensenten gewoon niet toe willen geven dat sommige vrouwenthrillers/chicklits best goed zijn. Want ja, ook een zure recensent moet eenmaal zijn zure reputatie hoog houden… ;)

Maar gek genoeg werpen die persoonlijke leeservaringen wel vruchten af! Op mijn oude blog had ik na 2 jaar zo’n 20 volgers bij elkaar gesprokkeld. Op Leesdame heb ik momenteel 19 volgers en één anonieme volger en ik ben nog maar een maand of 3 aan de gang.

En dat is toch niet zo heel slecht…


Credits

Met dank aan:

In de eerste plaats mijn lezers, welke ik wil bedanken voor hun trouwe bezoeken, complimenten en leuke reacties.

Uitgeverijen en auteurs voor het vertrouwen en het regelmatig beschikbaar stellen van leesexemplaren, zonder boeken was er geen leesdame.nl


En voor het technische deel:

Design, hosting en onderhoud aangeboden door: RS-Internet

Blogging platform: Wordpress

Search Engine Optimization plugin: Yoast

Web Performance Optimization plugin: W3 total cache

Credits sluiten

Disclaimer

Alle boeken zijn door mij zelf gekocht, tenzij ze door een uitgever of auteur voor recensie beschikbaar zijn gesteld wat op geen enkele manier mijn mening over het boek beïnvloed.

Indien een boek als een recensie-exemplaar verkregen is, zal dit altijd worden vermeld. Wanneer enige inhoud wordt gesponsord door een bedrijf, zal dit ook altijd duidelijk worden aangegeven.

Ik ben altijd helemaal eerlijk, ongeacht of het boek wat ik bespreek beschikbaar gesteld is of zelf gekocht. Mijn blog is gebaseerd op verstrekken van eerlijke beoordelingen. Alle meningen zijn van mij persoonlijk. Hou daarbij rekening dat wat voor mij een fijne leeservaring is dat niet voor iedereen hoeft te gelden. Het is niet mijn doel anderen op welke wijze dan ook te overtuigen of beïnvloeden. Ik deel uitsluitend mijn persoonlijke ervaring met boeken en wil daarmee lezers voorzien van de kans om hun eigen geïnformeerde beslissingen te nemen.

Ik besteed veel zorg aan de creatie van deze website, maar kan de correctheid van de informatie niet garanderen. De gebruiker moet zich er van bewust zijn dat de informatie kan veranderen zonder dat hij daarvan vooraf op de hoogte wordt gebracht. Leesdame.nl kan niet aansprakelijk worden gesteld voor de inhoud van de site of voor het gebruik dat hiervan wordt gemaakt.

Alle in mijn blog gebruikte afbeeldingen zijn eigendom van mijzelf of hun respectievelijke eigenaars. Mocht u bezwaar willen maken tegen de publicatie van een afbeelding of de inhoud op dit blog, aarzel dan niet om contact met mij op te nemen via het contactformulier.

De volledig website is het exclusieve eigendom van Leesdame.nl. Onbevoegd kopiëren, reproduceren, opnieuw publiceren, posten of dupliceren van het materiaal op mijn blog is verboden zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van mijzelf. Het is niet toegestaan enig deel van dit blog te reproduceren, verkopen of te wijzigen. Het staat U vrij te linken naar dit blog en om de inhoud ervan op een respectvolle manier te bespreken. Wanneer u een citaat uit mijn blog gebruikt, vermeld dan aub de naam van, en een link naar, mijn blog. Bent u geïnteresseerd in het verkrijgen van toestemming om gedeelten van de blog te kopiëren, neem dan contact met mij op via het contactformulier.

Ik ben niet verantwoordelijk voor content op de aan deze website gekoppelde bestanden en/ of websites waarnaar wordt verwezen.

Helaas kan ik niet fulltime aan mijn blog werken, het leven heeft meer verplichtingen. Ondanks dat ik erg blij ben met leesverzoeken en bijdrages van PR agentschappen, uitgevers en auteurs vraag ik ook om begrip dat deze soms iets langer duren dan verwacht. Ik ben U niet vergeten, ik verwerk het zo snel mogelijk.

Ik wil U bij voorbaat bedanken voor uw samenwerking en begrip :)

Leesdame
Disclaimer sluiten