27 oktober 2011

Bezint eer ge begint: uitlenen

uitlenenJe kent het wel: je kletst over een boek wat je net hebt gelezen en ineens vraagt iemand in het gezelschap: ‘zou ik dat boek dan eens mogen lenen?’

Iedereen kijkt je aan. Het liefst wil je zeggen: ‘Nee, ik leen geen boeken uit en ik vertrouw je niet!’

Maar dat kan natuurlijk niet. Stamelend zeg je dat je het boek zo gaat halen. En met tegenzin geef je het boek zo mee aan een andere lezer. Daar gaat je boek. Je was zelf zo zuinig en nu ligt het boek elders…

Ja, overdreven geschreven, maar laten we eerlijk zijn: dit gevoel kennen we. Overigens is het natuurlijk altijd afhankelijk van de persoon zelf en het boek wat uitgeleend moet worden. Een chicklit van twee jaar geleden geef ik makkelijk mee. Maar die dure roman van vorige maand, die hou ik graag nog even bij mezelf. Soms lijkt het wel alsof ik mijn boeken zie als mijn kinderen. En net als een goede mama kan ik mijn kinderen niet loslaten.

Door de jaren heen heb ik heel wat horrorverhalen voorbij zien komen over uitgeleende boeken. Lees en huiver:

Ik had een astrologieboek uitgeleend en kreeg het met flinke scheuren in de kaft terug. Een vriendin leende een boek uit en kreeg niet het boek terug, maar een boekenbon. Het boek zelf was in het badwater gevallen. Tante leende twee boeken uit en na maanden wachten besloot ze de boeken zelf terug te vragen. De lener zelf wist nergens iets van en zei dat ze de boeken allang had teruggegeven. Na een uur belde ze terug. ‘Gevonden, ik had ze klaargelegd voor de rommelmarkt, ik wist niet meer dat ze van jou waren.’

Ik leende ook een keer drie boeken uit aan een kennis en die gingen mee in een koffer naar Spanje… Dat hoorde ik dan weer achteraf. Ach ja, mijn boeken komen ten minste nog ergens in de wereld, kan ik van mezelf niet zeggen. 😉

Vervolgens leende ik een boek uit aan de buurvrouw en kreeg het van een (onbekende) vrouw verderop in de straat weer terug. Zij had het weer van de buurvrouw geleend. Dit gebeurde later nog een keer, toen heeft een vriendin een boek van mij verder uitgeleend aan haar familie. Ik kan niet liegen, als ik zou zeggen dat ik een boek niet in huis heb, dan staat op mijn voorhoofd het tegendeel. Ik kan ook geen ‘nee’ zeggen.

4 reacties

  • 27 oktober, 2011 om 18:44
    Jutepuut zegt:

    misschien toch gewoon nee zeggen…

    hartje(1)


    Jutepuut
    Beantwoorden

  • 27 oktober, 2011 om 20:48
    Leesdame zegt:

    Makkelijk gezegd, maar in de praktijk…….

    hartje(1)


    Leesdame
    Beantwoorden

  • 27 oktober, 2011 om 22:02
    PIppi zegt:

    NU ik deze verhalen lees ga ik toch maar een keertje nee zeggen. En morgen die zus van het schoolvriendje van het kind maar eens een sms sturen:)

    hartje(1)


    PIppi
    Beantwoorden

  • 27 oktober, 2011 om 23:48
    Anonymous zegt:

    Geen probleem! Ik zeg sowieso nee als iemand een boek uit mijn kasten wil lenen. Staat een boek in mijn kast dan heeft ie zijn plekje gekregen en daar mag het mooi oud worden met mij ;-))

    Nee is nee!

    Johan

    hartje(1)


    Anonymous
    Beantwoorden

Geef hier je reactie

Wellicht ook interessant voor je: