2 november 2011

De winkeltut

shoplogBij de plaatselijke drogisterij trof ik ooit een jongedame achter de kassa die me in paniek aanstaarde toen ik vroeg of ze er leuk cadeautje van wou maken. ‘Maar…ik heb nog nooit van me leven iets ingepakt,’ stamelde ze. Ze keek me aan alsof ik haar net had gevraagd om de inhoud van de kassa ook in mijn boodschappentas te doen.

Maar goed, we maakte een compromis: zij gaf mij een halve meter inpakpapier, een paar stickers en 2 meter lint mee en dan mocht ik het thuis zelf inpakken. Spiedend keek ze rond of de bedrijfsleidster niks zag en ze stopte gauw alle inpakspullen erbij.

Maar, ik hoor je al denken: dit is een boekenblog. Ik heb zelf één vaste boekhandel waar ik alles bestel, maar ik bezoek ook graag andere boekhandels. Als ik in een vreemde stad ben, wil ik ook altijd even een boekhandel bezoeken. Soms levert dat leuke ervaringen (en boeken) op, soms kom ik van een koude kermis thuis.

In een stad verderop werd er een boekhandel gerund door twee winkeltutten. Die bijnaam gaf ik hun omdat ze werkelijk nergens verstand van hadden en niks konden behalve koffiedrinken en kletsen met elkaar. Bijna elke zaterdag zaten ze dan ook met een mok koffie achter de kassa. Elke keer als een klant iets wou vragen of wou afrekenen stonden ze zuchtend op. Op zich was het best amusant om deze winkeltutten aan te horen. Ik heb ooit een dik half uur zogenaamd in een magazine gebladerd, zodat ik langer kon luisteren naar de “boeiende dialogen”.

Klant: hoe heet de laatste van Harry Potter ook alweer?
Winkeltut 1: géén idee, weet jij het?
Winkeltut 2: nee, dat zou je op moeten zoeken…
Winkeltut 1: nee, meneer dat zou u even op moeten zoeken.

Klant: ik zoek het Vragendagboek (boekje met leuke gewetensvragen)
Winkeltut 1: we verkopen geen dagboeken
Klant: Nee, het is een boek met allerlei vragen en die kan je dan beantwoorden.
Winkeltut 2: ah, het boek met alle antwoorden?
Klant (zuchtend) nee, het Vragendagboek
Winkeltut 1: maar we verkopen geen dagboeken, dat zei ik net al
Winkeltut 2: nee, ze zegt dat het een boek is met antwoorden
Klant: nee, nee, het is een boek en het heet: VRAGENdagboek mét vragen en géén antwoorden. Die schrijf je zelf!
Winkeltut 1: o het is wel een boek! Heb je dan geen titel? Dan zoek ik het op.
Klant: (lichtelijk geïrriteerd) Vragendagboek! Het boek heet Vragendagboek!

Klant: Ik zoek een leuk boek over vriendschap
Winkeltut 1: wat heb je zelf in gedachten?
Klant: geen idee eigenlijk, daarom vraag ik het aan jullie.
Winkeltut 2: tja, er zijn zoveel boeken over vriendschap, dat zou je zelf moeten uitvinden.
Winkeltut 1: wij kunnen daar niet bij helpen.
Klant: ja, maar ik lees zelf nooit, ik weet niet in welke hoek ik moet zoeken
Winkeltut 1: misschien kun je gewoon wat proberen?

Klant: ik zoek het derde deel uit de Millennium-trilogie
Winkeltut 2: nooit van gehoord!

Klant: kan ik afrekenen
Winkeltutten: wij eten ondertussen wel een ijsje hoor meneer
Dit was verder echt heel komisch, want beide dames hadden een ijsje in de hand. De een deed de kassa open, de ander haalde het wisselgeld eruit. Samen deden ze het boek in een tasje (de ander hield het open). Deze boekhandel is trouwens failliet gegaan. Of het ligt aan de winkeltutten durf ik niet te zeggen, maar ik denk dat hun instelling toch  ook een klein beetje heeft meegespeeld met de slechte verkoop en de terugloop van klanten.

Giechelende meisjes achter de kassa, kauwend op een snoepje tot zure oude dames die elke klant observeren als potentiële winkeldief. Ik ben ze allemaal al eens tegengekomen. Maar gelukkig bestaat de grootste groep uit vriendelijke én deskundige mensen! En die ene winkeltut, ach, daar kunnen we dan later om lachen… 😉

4 reacties

  • 2 november, 2011 om 20:16
    Pippi zegt:

    Zoooooo herkenbaar! Deze winkeltutten doen wonderen voor de ontlezing, hoor.


  • 3 november, 2011 om 08:32
    Nieks zegt:

    Wat kun je goed en leuk schrijven zeg.
    Ik zou ook zooooveeel over winkeltutten kunnen vertellen,en ook over rare gedrag achter de kassa en veroordelen .


  • 3 november, 2011 om 18:06
    Leesdame zegt:

    Dank je wel Nieks! Dat vind ik leuk om te horen 🙂


    Leesdame
    Beantwoorden

  • 3 november, 2011 om 20:21
    claar zegt:

    Heerlijk stuk over de Winkeltut, hilarisch maar natuurlijk zomaar waar. Je houd mij een spiegel voor waarover ik mij afvraag: Zou ik dat soms ook doen?? Het eigen gedrag is moeilijk zelf te meten, gelukkig werk ik in en met een topteam die met zelfspot,schouderklopjes,een lach, een traan, altijd positieve kritiek (ook al is het eigenlijk negatief)kortom sij samen de sfeer blijven bepalen. liefs


Geef hier je reactie

Wellicht ook interessant voor je: