12 februari 2012

Een gedicht per dag, deel 11

Een gedicht per dagVandaag het elfde gedicht.

Ramkietjieliedjie, blz. 68 & 69
Tokkelliedje

Een heel klein gedichtje. Maar weer met zoveel inhoud! Het is duidelijk dat dit weer gericht is aan een ex-geliefde. Maar voor mijn gevoel begint Ingrid toch positief. Ze schrijft dat waar ze ook gaat, altijd een pad voor haar open ligt. Klinkt positief. Maar in het tweede stukje schrijft ze dan weer dat ze vooral de hartzeer volgt.

Het naambord is dan diegene die dat heeft veroorzaakt. Wat ik interpreteer is dat Ingrid haar toekomst laat leiden door de pijn uit het verleden.

Eerlijk gezegd word ik soms een beetje moe van Ingrid en haar negatieve houding. Goed, dat was haar depressie… Maar ik vraag me af of ze überhaubt ooit wel gelukkig is geweest. Ik heb al meerdere gedichten gelezen van haar. En het gaat over de dood, of over verloren liefdes en de napijn. Of over allebei. Het staat me niet tegen hoor.

Het is boeiend om te zien wat er omgaat in iemand die zo gefascineerd is door de dood. Maar haar melancholieke stijl moet mij op dat moment wel liggen. En soms ligt het mij niet zo. Als ik een drukke dag heb gehad, dan zie ik er echt tegenop om een gedicht van haar te lezen.

Geef hier je reactie

Wellicht ook interessant voor je: