14 januari 2012

Een gedicht per dag, deel 4

Een gedicht per dagVandaag bespreek ik een mooi gedicht uit deze bundel…

Puberteit, blz  16 & 17

Ingrid heeft duidelijk moeite gehad met het feit dat ze ouder werd en haar kindertijd voorbij was. Vooral de laatste zin in dit gedicht raakt mij diep: Heb jij het kind in mij vermoord…?
Ze vraagt zich af of de puberteit en alle bijkomende factoren haar ‘kind zijn’ hebben vermoord. En eigenlijk is haar gedicht niet zo heel vreemd. Als kind ben je heerlijk los en vrij en je hebt nog geen verantwoording.

Wanneer de puberteit begint stopt ook het speelse en de kinderlijke vrijheid. Je krijgt ineens te maken met onzekerheid, verantwoording en nog onbekende gevoelens. De puberteit kan ook veel eenzaamheid geven. Het kan zo zijn dat Ingrid ineens realiseerde dat ze geen kind meer was, dat ze daar zo op een dag achterkwam.

Dat haar nu een leven stond te wachten vol met verantwoorde keuzes, moeilijke periodes en verwarde gevoelens en dat Ingrid dat eigenlijk niet kon handelen. Als kind kon ze haar eigen leven leiden, als volwassene moest ze passen in de maatschappij. Haar kindertijd was voorbij en de onverbiddelijke reis naar volwassenheid was met die puberteit in gang gezet.

Geef hier je reactie

Wellicht ook interessant voor je: