18 augustus 2011

Een irritant hoofdpersonage… Hoe irritant is dat?

irritant hoofdpersonageStel je hebt een boek van 500 pagina’s en de schrijfstijl is in de ik-vorm en het hoofdpersonage is vreselijk irritant of arrogant. Daar ben je mooi klaar mee als lezer! Je zult het dus 500 pagina’s lang moeten uithouden met een vreselijk personage, of je legt het boek aan de kant, soms kan je niet anders.

Een arrogant bijpersonage is prima, maar als hoofdpersonage… Na honderden boeken ken ik nog wel meer ‘vervelende personages’ waarmee je het moet zien uit te houden tot de finale. Leest u even mee?

Het naïeve meisje, vaak ook nog eens ontzettend onhandig. Speelt graag de hoofdrol in (Amerikaanse) chicklits. Het wordt al gauw vervelend als iedereen door heeft dat het fout gaat en het naïeve meisje nietsvermoedend doorgaat met naïeve acties tot het einde van het verhaal.

De meedogenloze klootzak. Er is totaal geen binding mee te krijgen, het blijft een meedogenloze klootzak tot de finale. De meedogenloze klootzak weet niet wat humor is, heeft geen gevoel en kent geen liefde. Als bijpersonage kan het nog wel eens toevoeging zijn aan het verhaal, maar als hoofdpersoon komt hij na 50 pagina’s mijn keel uit. Want ik kan niet geloven dat mensen totaal ongevoelig zijn. Maar okay, er zullen vast zulke meedogenloze klootzakken bestaan.

Een dom hoofdpersoon. Zo’n personage waarbij het lijkt of hij of zij geen school gehad heeft.

De zeur. Van bladzijde 1 tot en met 300 ben je getuige van haar zware leven, haar tegenslagen, haar verloren liefdes en je weet echt zeker dat het met haar vast nooit meer goed komt. Altijd zit haar vanalles tegen, geen geld, geen werk, bedrogen en altijd wat te zeuren. Maar op pagina 301 komt altijd alles goed. Alleen op die ene pagina dan 😉

Geef hier je reactie

Wellicht ook interessant voor je: