Yep… ik las ‘Pitty naar kostschool’ in het Engels. Maar er was nergens een Pitty te bekennen in dit boek. Klopt helemaal, want oorspronkelijk heet ze ook geen Pitty. Nee, Enid Blyton bedacht de naam Darrell voor haar hoofdpersoon. Gek eigenlijk, want Pitty lijkt in de verste verte niet op Darrell. Zou je eerder verwachten dat de vertaalster toentertijd ook Darla had kunnen kiezen. Whatever… op naar de leeservaring.
Waarschijnlijk kent iedereen het verhaal wel: Darrell gaat naar de kostschool Malory Towers. Een meisjesschool met slaapzalen, conversatiezaal en typische Engelse kostschool gebruiken.
Malory Towers is een gebouw wat is opgedeeld in vier gedeeltes, met ieder een eigen toren. Darrell komt bij Mrs Pott in de toren. In elke toren zit ook een Matrone. Een begeleidster van de meisjes. Darrell is al snel een geliefd meisje, maar heeft ook zo haar eigen slechte gewoontes. Zo heeft Darrell een heel kort lontje en verliest ze wel eens haar zelfbeheersing.
Deze boeken heb ik allang en breed een keer of tien gelezen toen ik jong was. Ik kan het verhaal dan ook dromen. Toch is de Engelse versie leuker dan de vertaalde versie. Meer ironie en leuker geschreven. Ook vind ik de namen van de meisjes leuker. Bijvoorbeeld de verwaande Eline uit de vertaalde versie, zij heet oorspronkelijk Gwendoline. Klinkt beter en past ook beter bij het personage. Dan heb je nog de Mam’zelles, voor de lessen Frans: Dupont & Rougier. De een altijd chagrijnig en de ander vriendelijk. De meeste personages zijn vooral karikaturen, maar dat is misschien ook wel de kracht van deze serie.
Modern zijn deze verhalen niet en ook niet geweldig goed, maar dat hoeft ook niet. Het is de pure nostalgie wat het herlezen van deze boekjes zo leuk maakt. Daarnaast vond ik het leuk om mijn Engels wat op te halen, iets waar deze boekjes zich goed voor lenen. Gewoon leuk dus, niet meer en niet minder!
Las jij vroeger ook de verhalen van Malory Towers?
10 reacties
Wat grappig dat het origineel zo afwijkt van de vertaling! (of eigenlijk andersom 🙂 ) Ik heb alle deeltjes (in het Nederlands) ook stuk gelezen. Wat je schrijft: geen geweldige verhalen of zo, maar pure nostalgie.
Och ja, heel veel nostalgie 🙂 juist dat de verhalen zo summier waren beschreven maakte dat het zo ging leven, denk ik. Ik heb ze nog steeds staan!
Ik ben net begonnen in de Engelse serie. Ik heb de boekjes van Pitty ook stukgelezen. Ik ben benieuwd naar deze serie.
Ik wil zo graag The Twins at St Clare ook herlezen
Ja, die vond ik fantastisch! Nooit geweten dat Pitty eigenlijk Darell heette.
Ik heb deze boekjes niet gelezen, de Dolle Tweeling wel. Die wil ik inderdaad ook erg graag een keer in het Engels herlezen, en eigenlijk de boekjes van Mallory Towers nu ook!
Ik was vroeger verslaafd aan deze serie! En toch heb ik nooit geweten dat Pitty eigenlijk Darrell heette, haha. Ik vond het wel altijd nogal jammer dat het stomme meisje Eline heette 😉 Ik ga eens kijken of ik deze boekjes ook in het Engels kan vinden, lijkt me leuk om ze nog eens te herlezen in de oorspronkelijke taal!
Eline is ook een veel te mooie naam! In een opvolgend deeltje zat ene Belinda las ik. Denken, denken, denken.. o ja, Linda in de Nederlandse versie. Vriendin van Irene. Linda was het meisje wat heel kunstzinnig was. Ik heb alle deeltjes in het Engels nu, ga er om de zoveel tijd eentje lezen. Te leuk gewoon!
Net zoals Jantine heb ik Pitty nooit gelezen, maar De dolle tweeling wel. En dan ook echt helemaal stuk stuk stuk gelezen. Die zijn dus uiteindelijk ergens in een oud papierbak beland… Iets wat ik nu wel heel erg jammer vind, want het herlezen ervan staat wel op m’n wensenlijstje. Ik ben nu bezig met het herlezen van een aantal van de Bianca-boeken van Yvonne Brill; ook al nostalgie.
Leuk! Ik heb zowel “De dolle tweeling” als alle delen van Pitty gelezen. Ik kwam gisteren zelfs een oude foto tegen waarop ik een boek van “De dolle tweeling” aan het lezen ben