17 september 2011

Het leed wat de laatste pagina heet…

de laatste paginaDe laatste pagina van een boek… De epiloog van een roman zegt niet veel over de afloop en vaak was het geruststellende gedachten dat een hoofdpersoon levend en wel de finale zou halen en dat alles goed zou komen.

Maar bij thrillers werd deze traditie gevaarlijk. Want op die ene laatste pagina kon dus wel een hoop belangrijks staan. De hoofdpersoon was dood, de hoofdpersoon zelf was de schuldige, de hoofdpersoon was getrouwd met de hoofdverdachte (de hoofdverdachte was dus ook niet de schuldige) en dat maakte het lezen toch wat minder spannend.

Ik hield deze traditie vol totdat ik in aanraking kwam met de Sara Linton-serie van Karin Slaughter. Mochten jullie ook fans zijn van deze serie, dan weten jullie vast wel dat Onaantastbaar een spectaculaire cliffhanger heeft… Ik was zo halverwege die serie toen ik overal krabbels en blogs las over dat bijzondere einde van Onaantastbaar.

Ik moest nog twee delen uit deze serie voordat ik aan Onaantastbaar kon beginnen. Maar de nieuwsgierigheid won en ik zocht in de kast naar Onaantastbaar… Ik las de laatste pagina en was heel erg teleurgesteld. Hier voor mijn ogen, werd iets vertelt wat invloed had op alle vervolgen die ooit zouden komen. Ik las nog een deel, maar de fun was weg. Tot nu toe heb ik verder geen boek meer gelezen van Slaughter.

Geef hier je reactie

Wellicht ook interessant voor je: