12 maart 2012

Het verborgen personage

Het verborgen personageSoms vragen ze mij hoe ik precies lees… Nou ja, bij recenseren of proeflezen lees ik natuurlijk anders. Dan lees ik meer technisch. Maar bij leeservaringen ligt het anders: bij die ervaringen ben ik op de een of andere manier een soort verborgen personage! Althans, die gedachten kwam bij mij op na het lezen van een artikel op een andere site. Laat ik het eens omschrijven:

Ik kruip in het boek en maak van het lezen een soort confrontatie (weten we het nog? Zoek maar even in het archief bij februari 😉 ) Hoe reageren de personages op mij?

Betrekken ze mij bij het verhaal, mag ik in hun hoofd kijken. Of is het hoofdpersonage koel en levenloos en blijft ze mij op afstand houden? Wil de psychopaat uit een thriller mij confronteren met zijn ziekelijke manier van moorden? Of beschermt hij mij en geeft hij enkel een suggestieve beschrijving?

Het zijn een paar vragen die mijn uiteindelijke leeservaring kunnen bepalen. Soms wil een auteur niet dat een lezer er stiekem insluipt als bijpersonage. Nee, die auteurs timmeren hun werk helemaal dicht. Als lezer begrijp je er niets van. Met als gevolg dat een boek je niet raakt.

Een verborgen personage, best interessant om op die manier naar lezen te kijken.