Je bent in een pretpark wat je kent. Alles is mooi en schoon. De achtbaan belooft een thrillride te worden. Je deed ‘m al eens eerder. Nu weer… maar het was lang geleden. De vorige keer was het cool. Alleen nu blijft het treintje vastzitten in de rails.
Dit had ik ook een beetje met ‘De harteloze muze’… En dat is jammer. Ik ken de mooi verzorgende stijl van Nynke, ik wist dat ze me in een achtbaan kon laten stappen, dat deed ze ook met haar eerdere boeken. Alleen zat ik nu in een treintje waar je aan moest trekken om het verder omhoog te krijgen.
