Deze feelgood-novelle is een spin-off van ‘Het perfecte plaatje’. In dit kerstverhaal reis je met hoofdpersoon Emma mee naar het zonnige en ruige Australië om daar kerst te vieren.

Emma zat bij Babs in het retraitegroepje in Bolivia van ‘Het perfecte plaatje’. In een karaokebar leerde Emma de Australische Pete kennen. Na een paar maanden contact via telefoon en internet wordt het tijd om elkaar weer te zien. Ze gaat bij hem logeren en verheugt zich op koala’s, dolfijnen en de bekende ranches uit ‘McLeod’s Daughters’. Maar dat loopt toch even anders, want Pete heeft de week al volgepland met avontuurlijke activiteiten.

Surfen en bergbeklimmen

Emma houdt eigenlijk helemaal niet van avontuurlijke dingen. Ze is het meest in haar element met een boek op schoot, maar dat is natuurlijk niet aantrekkelijk denkt ze. Wat ook niet helpt is dat ze constant het stemmetje van haar ex in haar hoofd hoort dat ze in alles net niet goed genoeg is. Ze besluit dan ook haar angsten te overwinnen, omdat ze bang is dat Pete ook afhaakt. Zo gaat ze surfen, naar een concert van een metalband en bergbeklimmen.

Het valt me op dat de laatste tijd in feelgoodromans het vaak gaat over jezelf niet durven zijn en je dan anders voordoen om indruk te maken op een partner. Dat is een interessant onderwerp. Emma is duidelijk grenzeloos in haar poging om interessant te blijven. De leugentjes stapelen zich op en ze komt steeds verder van zichzelf af te staan. Als lezer wordt je meegesleept in dat proces.

Zonnig kerstverhaal

Emma viert kerst in Australië en dat is dus in een zonnige periode, hierdoor heeft het kerstverhaal een totale andere sfeer dan je gewend bent. Geen sneeuw, overvolle supermarkt en kalkoen dus. Maar relationele perikelen zijn over de hele wereld hetzelfde. De situaties die Emma meemaakt zijn komisch, maar ze hebben een rauwe ondertoon. De onzekerheid van Emma is treffend neergezet, als lezer begreep ik haar goed, maar ik wou haar ook toeroepen om gewoon lekker zichzelf te zijn.

Wat mij raakte waren de negatieve opmerkingen van ex Sven die steeds door het hoofd van Emma gaan. Simpele zinnetjes laten flinke littekens achter en veel mensen onderschatten dat. Het zijn niet alleen woorden, het is emotionele draaglast. Marijke Vos houdt het luchtig, maar zet wel aan het denken en daar hou ik van in feelgood. Het is niet altijd rozengeur en Australische maneschijn en dat is in het normale leven ook niet zo. ‘Grenzeloos verliefd’ is een spin-off, maar je kan deze novelle ook prima los lezen.