Deze debuutroman van Thijs Hoekstra gaat over kinderkanker en is bij vlagen erg grappig. Sommige mensen zullen nu denken: kan dat eigenlijk wel? Ja hoor, dat kan!
De veertienjarige David heeft lymfeklierkanker en komt terecht in het kinderziekenhuis. Hij moet dealen met chemokuren, onderzoeken, bezoek, CliniClowns en overdreven goedbedoelde acties waar hij eigenlijk niks mee kan. David zit recht in de pubertijd en alles wat daarbij komt kijken. Hij neemt de lezer op directe wijze mee in zijn belevingswereld.
Recht voor zijn raap
Al meteen is het duidelijk, David wendt zich meteen tot de lezer. De schrijfstijl is direct en toegankelijk. Het lijkt alsof je aan het bed zit bij David en hij aan jou beschrijft dat hij vanmorgen geen honger had, maar moest eten van zijn moeder om dit later weer uit te spugen. Hij deelt zijn ergernis over de CliniClowns en wat moet hij toch met dat verplichte bezoek van klasgenoten waar hij eigenlijk in de klas ook al geen band mee had? David neemt geen blad voor de mond en geeft ons een inkijkje in zijn leven in het kinderziekenhuis.
In het kinderziekenhuis krijgt hij ook te maken met bezoek van vrijwilligers die het allemaal heel goed bedoelen, maar die vooral irriteren. Het lijkt me frustrerend dat je als 14-jarige te maken krijgt met zo’n kinderlijke benadering, terwijl aan de andere kant wordt gevraagd of hij later kinderen zou willen en zo ja, of hij dan even meteen zaadcellen in wil laten vriezen. Iets waar je op die leeftijd nog niet mee bezig bent.
Grappig, frustrerend en ook ontroerend
Thijs Hoekstra kreeg als puber kanker. Hij vertelde in interviews dat hij graag een eerlijk beeld wou laten zien. Hij voelt zich beslist niet altijd een strijder, soms zwolg hij heerlijk in zelfmedelijden en hij had niet altijd zin in bezoek. Hij besloot er een komisch en nuchter verhaal van te maken, met zeker ook ruimte voor emoties, want je voelt ook duidelijk frustraties van de hoofdpersoon en er zitten een paar scènes in waarvan ik toch wel even moest slikken. Vooral bij de zesjarige Timo die steeds aan David vraagt of hij met hem wil spelen.
Het verhaal speelt zich niet alleen af in het ziekenhuis. David neemt ons ook mee terug in de tijd net voor de constatering van de lymfeklierkanker en hoe dit later ontdekt werd. Dit leest echt als een coming-of-age verhaal met alle beslommeringen die erbij horen in een middelbare schoolklas. Over groepsgedrag, verliefd zijn en docenten met wie het wel of niet klikt. Thijs Hoekstra verwijst daarnaast ook regelmatig naar bekende films, de kunstenares Marina Abramović en een heel komisch relaas over wonen in Haarlem.
‘Kuren’ gaat over een zwaar onderwerp, maar het leest heerlijk weg. Uniek!