Achter deze kleurrijke kaft schuilt een gezellig boek van de Vlaamse schrijfster Elli van Boxem. Het verhaal speelt zich af in een gemoedelijk Brits dorpje.
Anna komt uit Mechelen, haar relatie is net uit en dankzij een blogpost ontdekt ze dat in het Britse Blissworth een nieuwe eigenaar gezocht wordt voor een kaaswinkel. Spontaan reageert ze. Blissworth is een klein dorpje waar iedereen elkaar kent. Eerst lijkt het een droom, maar een kaaswinkel openen is zo gemakkelijk nog niet. Ze sluit al snel vriendschap met de Franse Camille en gaandeweg vindt ze haar plek in het dorp.
Een winterroman
In deze winterroman voel ik al meteen de sfeer die ik ook voel bij series zoals Virgin River en Gilmore Girls. De dorpsbewoners organiseren elk jaar een feest in november en iedereen helpt elkaar. In het begin zijn ze nog wel wat afstandelijk naar Anna toe. Ze moeten echt nog aan haar wennen. Gelukkig zijn er ook bewoners die haar gelijk overal mee helpen. Ook ontdekt Anna dat de vorige eigenaresse van de kaaswinkel een mysterieus verleden heeft. Ondertussen maakt ze van alles mee in het dorp, want er zijn veel activiteiten voor de bewoners, zoals karaoke en een pubquiz. Er zijn ook wat dieren. Zoals een norse fazant, een afstandelijke huiskat en een kudde schapen met lieve lammetjes.
‘Say cheese!’ is een echt roman voor de wintertijd. Het speelt zich af in de laatste maanden van het jaar en het verhaal kabbelt op een rustig tempo voort. In het begin vond ik het wel verwarrend, omdat Camille ook ruimschoots de aandacht krijgt van de auteur terwijl ik juist Anna als enige hoofdpersoon had verwacht. Er zijn veel personages uit het dorp die ik als lezer snel wil leren kennen om te begrijpen hoe de verhoudingen zijn en wie wat doet. De Vlaamse uitdrukkingen vond ik een leuke bijkomstigheid. Ik kom vaak in België, dus ik herkende redelijk wat woorden en uitspraken. Maar bovenal voel je ook de liefde voor de auteur Charlotte de Monchy. Elli van Boxem liet zich ooit door haar inspireren.
Healing fiction
Ik vond het gezellig om samen met Anna een plekje proberen vinden in een kleine dorpsgemeenschap. Het is een plek waar Anna levenslessen meekrijgt, maar ook geconfronteerd wordt met pijn uit het verleden. De verhaallijnen maken soms een flinke bocht. Er komt plotseling een nieuw en belangrijk personage bij, maar ook een kleine verhaallijn rond Julia’s verleden trekt de aandacht weg van het oorspronkelijke verhaal rondom Anna. Alles wat Julia heeft meegemaakt is intens en dit zou echt een mooie uitgesponnen verhaallijn kunnen worden voor een losse roman.
Deze roman valt onder het kopje healing fiction. In Korea is dit een populair genre. Healing fiction zou een soort troostvorm van fictie zijn: opbeurend, gezellig en traag van tempo. Ik zie healing fiction als een extra etiketje, maar niet als een zelfstandig genre. Voor mij is ‘Say cheese!’ gewoon een knusse feelgoodroman.