Dit boek heeft nogal wat triggers: depressie, drugsverslaving, dood, rouw en de coronapandemie. Hou hier rekening mee wanneer je verder gaat lezen.

Joshua is de zoon van Rosalie Hofman. Hij is gevoelig, heeft ADHD en autisme en hij voelt zich depressief tijdens de coronapandemie. Joshua komt door deze zware depressie in aanraking met verslavende middelen en dit loopt steeds verder uit de hand. Zijn familie probeert er alles aan te doen om hem te helpen, maar Joshua drijft steeds verder van hun vandaan.

Geloof en een hoop liefde

Rosalie Hofman besloot het verhaal over haar zoon op te schrijven als een roman. Ze doet dit niet vanuit de ik-vorm als moeder, maar vanuit een alleswetende verteller. Het maakt het verhaal wat afstandelijker, maar ik begrijp de intentie van de auteur heel goed. Voor haar was het waarschijnlijk een prettige schrijfstijl om het verhaal en de geschiedenis vanuit die blik te bekijken. Rosalie heeft heel wat doorstaan als moeder… Van extreme zorgen tot opluchting en al die extreme emoties doen iets met je, zeker als het om je zoon gaat.

Met dit boek wil de auteur laten zien hoeveel impact de coronapandemie en de bijbehorende maatregelen hadden op haar zoon. Vanwege zijn autisme en ADHD kon hij niet goed omgaan met de nieuwe regels, de uitzichtloosheid van de situatie en de eenzaamheid die daarbij kwam kijken. Hij vond rust en troost in drugs en deze verslaving werd steeds erger. Voor zijn familie was dit een slopende periode. Toch had Rosalie Hofman altijd hoop dat het goed zou komen, ze vond steun in haar geloof en probeerde positief te blijven denken.

Een zwaar boek

In het verhaal lees je ook berichtjes die Rosalie uitwisselde met haar zoon. Je voelt haar moederliefde heel duidelijk. Je krijgt ook een goed beeld van Joshua en zijn gedachtes en ja, je voelt ook dat Joshua soms liegt over bepaalde zaken. Het verhaal leest traag en is op sommige momenten erg intens. De effecten van drugs zijn oprecht griezelig en het lijkt me dan ook heel zwaar om als ouder dit te moeten aanschouwen. ‘Stille strijd’ is dan ook zeker geen makkelijk boek om in één avond uit te lezen. Ik heb er zelf dagen over gedaan en daarna moest ik alles goed laten bezinken.

Het doel van de auteur is dat er meer begrip komt vanuit de samenleving voor jongeren met een verslaving en zware depressie. Daar kan ik haar volledig gelijk in geven, want vaak wordt depressie onder jongeren gebagatelliseerd. Rosalie opent met haar boek dan ook een deur die meestal voor iedereen gesloten blijft. De wens van Joshua was dat zijn verhaal iemand zou kunnen helpen. Ik hoop dat dit lukt en het boek bij de juiste lezers terechtkomt.