Dit boek stond al maanden klaar op mijn e-reader, maar steeds kwam er iets tussen. Ik ben juist een liefhebber van het werk van Lize Spit, dus op een dag besloot ik: nu dit boek!
In ‘Autobiografie van mijn lichaam’ krijgt de lezer een intiem inkijkje in het leven én in het lichaam van Lize Spit. De moeder van Lize Spit krijgt in 2021 te horen dat ze ernstig ziek is en niet meer beter wordt. Lize Spit probeert in die tijd dichter bij haar moeder te komen. De rode draad in het verhaal is het contact met haar moeder en reflecties op haar jeugd. Hierbij blikt ze niet alleen terug op gebeurtenissen, maar ook door welke fases haar eigen lichaam ging.
Rauw en intiem
Op een dag voor de etalage van een miniatuurwinkel staat Lize Spit op een sleutelmoment van haar leven. Haar moeder (Anges) is ziek, ze heeft slokdarmkanker. Haar moeder heeft het nooit makkelijk gehad. Zij kampte met een alcoholverslaving en de sfeer thuis was hierdoor vaak gespannen. Lize was als kind onzeker en durfde niet altijd haar moeder om hulp te vragen. Haar vader dreigde wel eens met een pak slaag midden in het dorp, waarop Lize dan meteen voor zich zag hoe inderdaad iedereen meekeek. Dat bleef dan gelukkig bij dreigen. Vaak was ze onzeker. De kenmerkende knot die Lize Spit draagt is daar het resultaat van.
Ze kreeg op jonge leeftijd diabetes en beschrijft uitgebreid hoe ze daarmee moest dealen. Over het spuiten en bloedprikken en dat ze een la voor zichzelf kreeg voor het diabetesmateriaal. Voor een kind indrukwekkend en voor mij als lezer ook. Er zit een rauw en intiem stuk in over helse vaginale jeuk. Het lijkt me vreselijk om zoiets te hebben en dat je daar dan thuis niet over durft te beginnen. Pas bij het zien van een folder in het ziekenhuis vond ze eindelijk een opening voor een gesprek hiervoor. Sommige lezers vonden dit stuk overbodig, maar waarom zou je wel mogen schrijven over jeuk aan de binnenkant van je elleboog en niet over jeuk aan je vagina? Een vagina is tenslotte ook gewoon een lichaamsdeel.
Het laat zijn sporen na
Ze schrijft ook over haar gedachtes omtrent alcoholgebruik. Haar moeder was alcoholist en had daar slimme trucs voor. Het liet ook zeker sporen na in het gezin, maar ook in het huwelijk van haar ouders en hoe dit later invloed had op haar eigen kijk op alcohol. Ondertussen mag de lezer af en toe meelezen in dagboekstukjes uit de jeugd van Lize Spit. Soms maar een paar zinnen. Over school, huisdieren, kamp of dat ze lichamelijk ergens last van had. Je krijgt hierdoor een sterk beeld hoe Lize Spit de wereld zag op jonge leeftijd. Het was een gezin waar weinig warme aandacht was. Ze leken zelfs vies van elkaar te zijn. Schrijnend vond ik ook het stukje waar de auteur eerlijk deelt dat ze aan de huid van haar vingertoppen pulkt, zelfs tijdens haar werk en daarom liever niet haar handen laat zien.
Lize Spit schrijft over haar liefdesleven en eerdere relaties. Haar seksuele ontwikkeling en hoe ze zichzelf soms tekort deed op dit gebied. Al deze herinneringen maken bij elkaar een autobiografie van haar lichaam en leven. Tegelijkertijd neemt ze de lezer mee in het afscheid van haar moeder. Ze ondernemen wat samen, ze praten met elkaar, soms moeizaam, soms met wat meer begrip dan vroeger. Zo heeft haar moeder veel knipsels over het werk van Lize Spit, maar zegt ze rustig dat ze blij was dat ze een keer een negatieve recensie over ‘Het smelt’ had gelezen. Op haar eigen manier is ze trots.
Het leest als een rauwe literaire roman vol overpeinzingen. En soms zelfs wat gitzwarte humor tussendoor. Het nodigt ook uit om te reflecteren op je eigen leven en op je eigen lichaam in al die fases. De combinatie van al die aspecten in ‘Autobiografie van mijn lichaam’ vond ik uniek. Pijnlijk eerlijk geeft Lize Spit zich bloot en dat vond ik van begin tot eind indrukwekkend.