In ‘Mag ik je hand vasthouden’ keren we terug naar de coronatijd. Nicole neemt ons mee in haar dagboek waarin ze haar gevoelens en ervaringen bijhield toen haar moeder werd opgenomen met corona.

De 59-jarige Rita was moeder, echtgenote, oma en werkte met plezier in een tehuis. In december 2020 krijgt ze corona en wordt ze opgenomen. Tot drie keer toe op de IC, soms lijkt ze er bovenop te komen, maar helaas gaat het toch mis. Nicole schreef in die tijd op aanraden van een arts in een dagboek. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar moeder zodat ze later terug kon lezen wat er allemaal gebeurde. Het was voor de familie moeilijk te bevatten.

Reflectie en rouw

Uiteindelijk werd het dagboek voor Nicole ook een plek voor reflectie en rouw. Hoe gaat het leven verder na het verlies van een moeder en oma? Dat is niet voor iedereen hetzelfde en zeker in de coronatijd ging alles anders dan normaal. Een kleine uitvaart, regels en afstand en dan was er ook nog zorg nodig voor anderen. Nicole gaat in op alle details, maar schrijft ook over haar eigen gevoelens en hoe haar familie omging met deze heftige situatie.  

Nicole Maas – Ruijzenaars komt uit West-Brabant en dat merk je al snel in de schrijfstijl. Het gemoedelijke Brabantse van ons ma en ons pa komt veelvuldig terug in haar dagboeken en dat maakt het verhaal extra persoonlijk. Alsof je even op visite bent bij deze familie. “Een thuis heet dat. Ik kom graag thuis” schrijft ze en dat omschrijft treffend haar band met haar ouders.

Rouw is als een soort DNA

De eerste helft van dit verhaal gaat over de opname in het ziekenhuis. Het is niet alleen het verhaal van Nicole, maar ook een kijkje achter gesloten deuren. Wat gebeurde er op de IC in die tijd? Dit stuk kan zeker confronterend zijn voor lezers die in dezelfde situatie zaten. Het kan aan de andere kant ook juist meer duidelijkheid geven aan mensen die niet in het ziekenhuis geweest zijn. Ik had geen ervaring met corona, maar ik kon mezelf wel herkennen in het regelen van een uitvaart in die tijd en dat ging ook allesbehalve normaal.

In de tweede helft gaat ‘Mag ik je hand vasthouden’ over rouw en loslaten. Het leven wordt weer opgepakt en Nicole en haar gezin maken alles voor het eerst mee zonder moeder en oma en dat gaat niet altijd even makkelijk. Er is altijd een gevoel van gemis op de achtergrond. Rouw is als een soort DNA schrijft Nicole. Voor iedereen anders, want niemand rouwt hetzelfde. Met haar ervaring werd Nicole rouw- en verliesbegeleider in het dagelijks leven.