In ‘Pittig’, het waargebeurde verhaal van Marjolein Voorberg staan de thema’s zelfmoord en rouw centraal. Dit wordt ook besproken in deze blogpost.

Elon, de zoon van Marjolein Voorberg koos op 22-jarige leeftijd zelf voor de dood. Dit sloeg natuurlijk in als een bom in de familie. Marjolein Voorberg zocht woorden voor haar verdriet en probeerde het te begrijpen. Ze las veel en besloot uiteindelijk een rouwmemoir te schrijven over Elon. Ze rijgt fragmenten aaneen en maakte daar een mooi en rond geheel van!

Fragmentarisch en liefdevol

In alle eerlijkheid zag ik een beetje op tegen dit boek, maar tegelijkertijd was ik ook heel geïnteresseerd in dit verhaal. Ik had het niet verwacht, maar ‘Pittig’ is intens mooi geschreven! Ja, het thema is zwaar en kan zeker confronterend zijn, maar wat schrijft Marjolein Voorberg mooi en liefdevol over haar zoon! Ze deelt anekdotes uit zijn gehele leven. Elon was een jongen die ook bij jou en mij in de straat had kunnen wonen. Hij was eigenzinnig en zocht voor alles een duidelijke verklaring, dit leidde vaak tot discussies.

Elon kon in focus aan iets werken. Hij wist veel van computers, was muzikaal en had over veel dingen een eigen mening. Ik moest glimlachen bij het moment waarop hij als vakkenvuller begint en zijn ouders hem duidelijk maken dat hij niet is aangenomen om een nieuw systeem uit te denken. Elon krijgt het zelfs voor elkaar dat zijn school het reglement op zijn kop zet omdat hij het belachelijk vindt dat hij zich niet zelf ziek mag melden. Aan de andere kant was hij heel gesloten. Na een moeilijke dag op school zei hij vaak alleen maar dat het pittig was geweest. Ik zag deze situaties helemaal voor me en Marjolein heeft deze herinneringen vloeiend overgebracht in woorden.

Een ode aan Elon

Je voelt aan alles dat deze familie hecht is en dat ze veel van elkaar houden en dat de vriendengroep van Elon trouw is. Toch is Elon niet gelukkig en vaak onrustig. Hij vindt rust in meditaties en later in drugs. Zijn “laboratoriumexperimenten’. In de laatste weken van december krijgt Marjolein geen vat meer op haar zoon. Ze belt hulpdiensten, maar er komt niet echt iets op gang vanwege de feestdagen. Ze is naderhand hierdoor ook terecht kritisch over hulpverlening en het nummer 113.

Marjolein Voorberg gaat ook in op haar leven na zijn dood. Hoe ze omging met het verdriet, rouw en kintsugi ontdekte. Ze blikt terug en reflecteert op die heftige tijd, maar laat ook zien dat in een donkere periode altijd weer lichtpuntjes verschijnen aan de horizon. Je merkt aan alles dat Marjolein bedreven is met tekst en vertellen, maar ik las vooral haar moederliefde tussen de regels. ‘Pittig’ is een ode aan Elon! Dit boek maakte indruk en ik moest het echt laten bezinken. Juist doordat het zo mooi geschreven is, komt het verhaal extra hard binnen.