Dit boek van Laura van der Haar is komisch en vlijmscherp tegelijkertijd. Ik las ‘Verkeerd verbonden’ twee keer en eigenlijk wil ik dit boek het liefst nog een keer lezen!

Een alleenstaande moeder probeert zich te settelen in de stad, maar de klantenservice van IKEA werkt niet mee en de keuken blijft maar weg. Gesprekken met providers gaan moeizaam en ondertussen gaat het werk en het leven ook gewoon door. Laura van der Haar neemt de lezer mee in dit leven en deelt fragmenten en foto’s in deze bijzondere roman.

Waar blijft die keuken?

In het begin lijkt dit verhaal opgedeeld te zijn in verschillende fragmenten uit het leven van de hoofdpersoon en wat ze zoal tegenkomt op straat. Maar vergis je niet, er zit een verhaal in ‘Verkeerd verbonden’! Ik merk dat ik al snel gevangen zit in dit boek en mezelf mee ga ergeren aan de klantenservice van IKEA en de telecomproviders. Zo herkenbaar! Vervolgens neemt de auteur de lezer ook mee op pad en krijg ik een inkijkje in het werk van een archeoloog.

Tussen de frustraties van bezorgtijdvakken en belletjes naar de IKEA word ik ook meegenomen in het dateleven van de hoofdpersoon. Dat gaat niet over rozen. De hoofdpersoon schrijft alles op wat mensen denken, maar niet uitspreken en dan slaapt ze ook nog erg slecht, iets waar ik ook veel herkenbaarheid in terugvond. Het lijkt van hak op de tak te gaan, maar halverwege begin ik structuur te herkennen in dit boek.

Komisch, filosofisch en venijnig

De gesprekken met de klantenservice medewerkers zijn komisch, maar ook zo herkenbaar! Maar het meest genoot ik van de chaotische en herkenbare gedachtengangen van de hoofdpersoon. Ze stelt vragen die niemand stelt, ze komt op plekken waar bijna niemand komt, zoals een bodyfarm en een paardencrematorium. Wist je trouwens dat daar ook mensen worden gecremeerd die te groot zijn voor de ovens van een regulier crematorium? Na het lezen van dit boek ben je een hoop interessante feitjes rijker! Er wordt gefilosofeerd over aardlagen en tektonische platen, over wie eeuwen geleden hier rondliep en er worden nostalgische herinneringen opgehaald. Bijvoorbeeld Ankie van de Hitkrant, die pubers antwoord gaf op vragen over seksualiteit en liefde.

Maar het mooist vind ik haar overpeinzingen over haar dates en dan voornamelijk over de Fakir. Onderstaand citaat vond ik erg raak.

“Het voelt of ik alleen maar gezien wordt als iemand die hem reflecties geeft, niet als iemand met eigen emoties.”

Het voelt alsof Laura van der Haar in ‘Verkeerd verbonden’ alles kwijt wilde wat ze ooit nog had willen zeggen – en dat in een stijl alsof ze gewoon bij je aan tafel zit. Geen straf, want ze kan heerlijk vertellen!