De dagboekroman ‘Wij vinden dat fijn’ van Stéphanie Hoogenberk is uit het leven gegrepen. Leven en dood gaan in hand in hand in dit persoonlijke verhaal en dit boek laat sporen achter.
De moeder van Stéphanie is ongeneeslijk ziek, ze heeft uitgezaaide bot- en longkanker. Stéphanie is haar mantelzorger en rijdt regelmatig van Amsterdam naar Sittard om voor haar moeder te zorgen. Het leven dendert ondertussen door. Stéphanie is zwanger, staat op het punt van verhuizen en er wordt van alles van haar verwacht op het gebied van werk en vriendschap. In een dagboek houdt ze dit hectische en onwerkelijke leven bij en laat ze haar gedachtes hierop los.
Doordenkers en herkenbare situaties
Haar ouders zijn gescheiden. Haar moeder leeft samen met Ton. Stéphanie schrijft vol liefde over haar moeder. Samen lachen, samen erop uittrekken, maar ze is ook eerlijk over irritaties en chagrijnigheid. Het gaat niet altijd lekker. Ook moet Stéphanie met veel tegelijk dealen. In het begin van dit boek krijgt ze een miskraam, dat hakt erin, maar alles blijft in haar leven wel doordraaien. Later in het verhaal wordt ze opnieuw zwanger met alle zorgen daaromheen.
Ze gaat in die tussentijd met haar moeder mee naar artsen en krijgt te maken met miscommunicatie wat weer ergernis oplevert. Ik herkende daar veel van terug en ik vond het fijn dat iemand hier gewoon eens eerlijk over schrijft. Mantelzorg kan slopend vermoeiend zijn. Het voelt soms alsof je eigen leven op pauze staat, terwijl de buitenwereld door blijft draven. Dat kwam in dit verhaal ook duidelijk naar voren.
De schrijfstijl van Stéphanie Hoogenberk is helder, beetje rauw en bij vlagen ook humoristisch. Ze refereert af en toe terug naar haar debuut, dat vond ik een leuk extraatje, want ik heb toentertijd genoten van ‘We hebben het over je gehad’. Het thema vriendschap en communicatie tussen vrouwen komt in dit boek ook weer terug. Stéphanie beschrijft in een stukje over haar zwangerschap dat vrouwen elkaar gek kunnen maken in hun manier van communiceren. Door niet altijd eerlijk te zijn en daarmee een verkeerd beeld van zichzelf geven, waar de ander dan weer zichzelf mee vergelijkt. Dat vond ik een mooie doordenker!
Herkenbaar en ontroerend
Ik heb veel opgezocht tijdens het lezen. Er wordt bijvoorbeeld regelmatig verwezen naar ‘De Vief Heringe’ en toen werd ik wel benieuwd wat daar op de menukaart stond. Ik zocht arthousefilms op en belandde later weer op Youtube bij filmpjes van Villa Achterwerk en luisterde opnieuw naar de tune van ‘Reiziger in muziek’. Dat stukje vond ik zo herkenbaar, dat was ook mijn zondagochtend namelijk.
Dankzij dit verhaal ben ik ook weer een podcast rijker, namelijk die van Stéphanie zelf: ‘De shitshow’ die ze samen maakt met Janneke van der Horst. ‘Wij vinden dat fijn’ is een verhaal dat echt bij je blijft tijdens én na het lezen en het liet me ook nadenken over de band die ik heb met mijn moeder. Het allerlaatste stukje vond ik heel ontroerend, omdat het specifiek op moederdag gebeurde. Wat dat is, hou ik voor mezelf, zodat lezers dit zelf kunnen ontdekken.