Dit is een aangrijpend verhaal over kindermishandeling. Als dit een te confronterend onderwerp voor jou op dit moment is, dan raad ik aan om deze pagina te sluiten.
Veghelaar Danny Markus had ik al voorbij zien komen op diverse mediakanalen, zoals omroep Brabant. Hij schreef ‘Blauw oog’ waarin hij vertelt over hoe het was om op te groeien in een onveilige omgeving. Niet alleen zijn jeugd komt aan bod, maar ook zijn weg naar volwassenheid en hoe hij uiteindelijk het geluk vond in zijn leven. ‘Blauw oog’ is een confronterend en gedetailleerd verhaal over mishandeling en daarom besluit ik bij deze leeservaring pas hieronder in te gaan op de details.
Opgroeien in een huis zonder liefde
Danny groeit op bij een vader (Piet) die zwijgt en slaat en stiefmoeder Toos die alleen van haar eigen zoon houdt en ervan geniet om Danny af te laten zien. Zijn echte moeder was lief en mooi, maar te vroeg overleden. De stiefmoeder laat Danny rustig in de sneeuw zijn pasta opeten zonder dat hij een jas aan mag trekken. De rest van het gezin zit binnen warm aan tafel. Sowieso krijgt hij vrijwel elke dag pasta, iets ander kan zijn stiefmoeder niet maken. Met Sinterklaas sluit ze Danny bewust op in zijn kamer. Beneden komt Sinterklaas langs en zijn stiefbroer krijgt een cadeau. Hij wordt vaak opgesloten. Als hij erg moet plassen is dat nog vervelender en dat dwingt hem tot vernederende opties. Wanneer hij op zijn kamer zit heeft hij zijn radiootje waardoor hij toch wat minder alleen is. Ook heeft hij een lieve hond, hij heet Nero, de rest van het gezin heeft het niet zo op Nero.
Meerdere malen probeerde hij te vluchten, maar wordt steevast terug naar huis gebracht. Soms is er iemand die hem aandacht geeft en even opvangt en dat doet hem goed. Hij kwam ook een keer in een pleeggezin terecht, maar dan speelde Piet en stiefmoeder weer mooi weer en mocht hij na een tijd weer terug, waarna alles weer van voor af aan begon. Op een dag weet hij uit de auto te vluchten als de rest van het gezin in een meubelzaak is en wordt hij opgevangen door een oom en tante. Daar leert hij hoe het voelt om deel uit te maken van een gezin waarin wel liefde aanwezig is. Toch is zijn leven dan nog lang niet op de rit.
Gedetailleerde herinneringen
Het verhaal leest gemakkelijk, maar het houdt je hoofd wel bezig. Danny Markus beschrijft zijn kindertijd met veel details. Aan het begin deelt hij mee dat hij niets mooier gaat maken dan het is. Hij is ook eerlijk over zichzelf en deelt dat hij zelf ook niet makkelijk was. Het opgroeien in een liefdeloos gezin laat zeker sporen na. Wat neem je bijvoorbeeld mee van je jeugd wanneer je zelf vader wordt? Danny Markus hoopt dat hij met zijn boek mensen op weg kan helpen die in dezelfde situatie zitten, of hebben gezeten. Hij vertelt dat er altijd mogelijkheden zijn en dat er altijd mensen in je omgeving zijn die willen helpen. Dat kan iets heel simpels zijn. Een pleister plakken, of een plek aanbieden op de bank kan voor een kind al heel veel betekenen.
Hij benadrukt in zijn boek ook dat er altijd hoop aan de horizon glinstert. Hij vond werk, hij werd verliefd, kreeg fijne vrienden, werd vader en uiteindelijk is hij nu gelukkig samen met een lieve vrouw in Brabant. In het boek zijn ook foto’s te vinden. Hierdoor krijg je een breder beeld van zijn leven. Wie bekend is in Veghel zal zeker veel plekken en straten herkennen.
‘Blauw oog’ heeft erg veel indruk op mij gemaakt. Het las niet gemakkelijk, omdat verhalen over kindermishandeling best wel heftig zijn. Tegelijkertijd vind ik het belangrijk om dit verhaal te lezen. Het leert veel over de schaduwkant van onze samenleving en als mensen door een boek als ‘Blauw oog’ signalen van (kinder)mishandeling eerder zien in hun omgeving, dan is dat zeker winst.
Het is dan ook een waardevol boek, met zorg geschreven door Danny Markus.