Dit boek kwam per toeval op mijn pad. Ik vind het erg leuk om in een willekeurig boek dat op de Libris groslijst staat een eerste hoofdstuk te lezen. ‘Er is niks’ bleek een prachtige non-fictie roman te zijn!

Elisabeth Lucie Baeten is een bekende Vlaamse scenarioschrijfster en actrice. Naast haar vrolijke werk was het in haar privéleven minder vrolijk. Elisabeth leeft met chronische pijn en kreeg de diagnose adenomyose (vorm van endometriose), maar die diagnose kreeg ze niet zomaar. Jarenlang kampte ze met pijn en bezocht artsen, maar niemand kon iets vinden. ‘Er is niks’ werd haar dan gezegd. Dit zorgde voor veel frustraties.

Roman vol pijn en nostalgie

Tot mijn verrassing was ik na het eerste hoofdstuk al meteen verslaafd aan haar schrijfstijl. Vol eerlijkheid, pijn en gitzwarte humor schrijft Elisabeth over haar leven. Over onverwerkte rouw na het overlijden van haar nichtje, maar vooral over het kampen met veel pijn. Tussendoor deelt ze herinneringen uit haar jeugd, over in de zomer slapen op de trampoline, lezen van de Fancy en het veelvuldig kijken van de Friends op dvd. Elisabeth heeft erg veel meegemaakt in haar leven en dat zegt haar psycholoog ook. ‘Hier ligt voor vijf patiënten aan dossier’ zei hij na het intakegesprek.

Dit verhaal leest ondanks het onderwerp zeer prettig weg en je kan merken dat de auteur ruim ervaring heeft met beeldend schrijven. Veel bekende series en films komen voorbij en die lanceerde mij meteen terug naar eind jaren ’90 begin jaren ’00. Dit geeft lucht tussen de beladen passages door. Elisabeth zit regelmatig in de wachtkamer bij diverse artsen en ondergaat (vrij vernederende) onderzoeken en zelfs diverse operaties. Ondertussen ging haar werk gewoon door. Dan zat ze stralend voor een camera, danste ze bij Dancing with the stars, om daarna te huilen van de pijn als ze even alleen was. In gezelschappen voelde ze zich altijd anders, de “rare” en daar werd ze erg moe van.

In mijn top 3

Het verhaal schommelt voortdurend tussen verschillende periodes in haar leven, dit is echter goed te volgen. Soms blikt ze vooruit, dan weer ver terug, maar samen vormt het een geheel. Het is echt schrijnend hoelang ze door heeft moeten lopen met pijn en dat het zo lang duurde voordat men de diagnose vond. Ik kan me voorstellen hoe eng dat is geweest en ook hoe vervelend het is om je steeds (intiem) te laten onderzoeken.

Elisabeth ging rustig met een veel te lage bloeddruk naar een voorleessessie, of doet glimlachend een fotoshoot terwijl ze barst van de pijn. Tijdens het lezen begon ik mee te hopen dat de artsen eindelijk een diagnose konden stellen en tegelijkertijd genoot ik van haar fijne schrijfstijl. Zelfs tussen de ellende door wist ze met humor en nostalgie mij te laten lachen. Op het eind kwam iets verrassends uit de lucht vallen waar ik tijdens het lezen niet aan gedacht had, daar heb ik nog even op gekauwd. Vervolgens krijg ik in het ebook nog een paar foto’s te zien uit haar jeugd.

‘Er is niks’ is een hele mooie non-fictie roman en het staat in mijn top 3 van 2026.

---