Columnbundels bestaan uit een verzameling columns van een (bekende) columnist. Soms thematisch, soms een selectie uit een bepaalde periode.
Columns zijn vaak luchtig van toon en de onderwerpen zijn herkenbaar voor de lezer. Een columnbundel kun je gemakkelijk naast een ander boek lezen, omdat het korte stukjes zijn.
Hier vind je 37 leeservaringen in het genre columnbundel.
Ik hou van de columns van Sylvia Witteman én ik hou van boeken die over boeken gaan! Dit boek met een bundeling stukjes over boeken kon dan ook niet anders dan de jackpot zijn.
Ruim tien jaar lang schreef Sylvia Witteman stukjes voor de Volkskrant over de boeken die zij las. Sylvia is een echte boekenwurm en laat zich vaak leiden door de boeken die op haar pad komen. Ze struint straatbibliotheken af, krijgt boeken cadeau of laat zich verrassen door het algoritme op haar e-reader.
Ik had weer een nieuwe columnbundel van Sylvia Witteman ontdekt en net voordat ik naar de kapper moest had ik het ebook gekocht. Bij de kapper lezen columns het fijnst heb ik ontdekt.
In ‘een lange, hete winter’ bespreekt Sylvia weer het wel en wee uit haar (Amsterdamse) leven en becommentarieerd ze situaties die ze in haar omgeving tegenkomt. Ze bezoekt regelmatig een museum, fietst door Amsterdam en ze deelt dit keer een paar gevoelige columns over haar vader. De columns verschenen eerder in de Volkskrant.
Om weer terug in mijn leesritme te komen begon ik aan ‘De zorgen zijn voor morgen’ van Daphne Deckers. Een luchtige columnbundel zoals je van haar gewend bent.
In deze columnbundel blikt Daphne Deckers regelmatig terug op het overlijden van haar vader. Een aantal mooie herinneringen aan hem passeren de revue. Sowieso is er veel ruimte voor nostalgie en melancholie in deze bundel. Daphne beseft dat ze zelf ook ouder wordt en dat haar kinderen nu volwassen zijn.
Je houdt ervan, of niet: de columns van Sylvia Witteman. Ik lees ze heel graag en elke nieuwe columnbundel komt vroeg of laat wel een keer voorbij.
Sylvia vlucht naar Rome om stiekem jarig te zijn, maar doet nog veel meer in deze columnbundel. De columnbundel is vrij actueel. De covidregels liggen achter ons, er is een invasie van schurft en op straat en in de winkels is het weer lekker druk. Sylvia observeert en becommentarieerd alledaagse situaties.
Ik had weer eens zin in een columnbundel en ik koos deze uit van Sylvia Witteman. Voor mij ideaal voor het slapengaan.
Deze bundel is al een paar jaar oud en het is bron aan herkenbaarheid en herinnering. Sylvia Witteman schrijft over de grote leegverkoop bij V&D, wat bij mij onmiddellijk herinneringen opriep aan de chaotisch bende op de begane vloer van dit failliete warenhuis. Maar de auteur belicht ook andere zaken: lepelaars, een potloodventer en verloren gymschoenen.
Zoals jullie weten ben ik groot fan van columnbundels. Ik vind het namelijk echt heerlijk om voor het slapengaan wat columns te lezen.
In deze columnbundel staat de corona-tijd centraal. Zo drinkt Sylvia haar koffie staand vlakbij een vuilnisbak omdat je niet op het terras mag, schrijft ze over haar eerste bezoek aan Artis na de lockdown en over de spoedbestelling van haar zoon ’s avonds voor een banaan… Ook doolde ze rond door Amsterdam met een vrijbrief voor de avondklok.
Deze bundel, met de vrij lange titel, staat vol luchtige en gevoelige columns over Naomi’s leven als juf en haar kijk op het hedendaagse onderwijs.
Naomi Smits houdt van haar vak en van de kinderen in haar klas, behalve het schoolkamp dan, dat slaat ze het liefst over… Ze beschrijft de grappige uitspraken en acties van de kinderen uit haar klas, het traktatiebeleid en over actuele zaken zoals corona en online onderwijs. Daarnaast gaat Naomi in op de schrijnende zaken in het onderwijs, zoals leerkrachten die bewust stoppen met het vak.
Er is weer een nieuwe columnbundel uit van Sylvia Witteman. ‘Overdag bang en ’s avonds dronken’ bevat vrij actuele columns, waarin grotendeels ook het “nieuwe normaal” centraal staat.
De ijskast lekt, de vacht van de kat zit vol klitten, de kinderen blijven thuis (eentje woont al op zichzelf) en huisgenoot P. werkt luidruchtig boven. Welkom in het leven van Sylvia Witteman. Ze doet boodschappen, houdt zich zo goed mogelijk aan de corona-regels, moet per ongeluk toch niezen en luistert gesprekken af. Daarnaast geeft ze haar mening over huidhonger, knuffelen en The Voice.
Tijd voor wat luchtigs: een bundel met honderd kleine stukjes over Japan. Met de typische schrijfstijl van Paulien Cornelisse.
Schrijfster Paulien Cornelisse heeft al jaren een fascinatie voor Japan. Ze houdt al jaren haar Japanverslaving bij en heeft al een flinke verzameling weetjes opgebouwd. Ze is al regelmatig in Japan geweest, zowel privé als voor haar werk. Zoals voor de serie Tokidoki van de VPRO. Als taalliefhebster is Paulien natuurlijk ook zeer geïnteresseerd in de Japanse taal en het bijbehorende schrift. Ze doet een poging om ons ook wat basisbeginselen bij te brengen.
In ‘Die ene patiënt’ vertellen artsen en verpleegkundigen over die ene patiënt die hun leven veranderde. Soms waren ze emotioneel geraakt, maar soms kon een patiënt zelfs hun volledige kijk op de medische wereld veranderen.
Voor de lezers van de Volkskrant verzamelde Ellen de Visser korte verhalen van zorgverleners die iets over een speciale patiënt konden vertellen. Zorgverleners stonden vervolgens in de rij om hun verhaal te doen en de lezers lazen graag hierover. Het werd een succesvolle rubriek en ‘Die ene patiënt’ is bundeling van deze columns.
Martijn van Lith is columnist voor het Leidsch Dagblad. Hij vroeg of ik interesse had in zijn columnbundel en dat had ik.
In ‘Figuren’ zijn zo’n 100 columns gebundeld en ze gaan over alledaagse zaken. Dit maakt in mijn ogen een columnbundel zo leuk, het zijn niet alleen vermakelijke stukjes, maar het geeft ook altijd een goed tijdsbeeld van een bepaalde periode. Zo schrijft Martijn van Lith over de veelvoorkomende jongensnaam Djayden, over vaders op een bakfiets, de Action en becommentarieert hij graag diverse tv-programma’s.
Ik hou van columns. Daarom lees ik ook graag de Libelle, want die staat ook vol met columns! Sylvia Witteman schrijft ook voor Libelle en haar stukje is altijd het eerste wat ik lees! Ik ben dol op haar columns én ik ben dol op verhalen uit Amsterdam.
‘Er speelde nog nét geen draaiorgel’ is een verzamelbundel met columns van Sylvia Witteman die gelinkt zijn met Amsterdam. In deze columns schrijft Sylvia Witteman over bezoekjes aan de markt, ontmoetingen met markante inwoners, bezoek van musea en alledaagse situaties. Thuis, in het park of in de straten van de stad.
Hoe zorg ik dat mijn website toegankelijk is, zonder in te leveren op beleving? Lees dit beleid en ontdek hoe ik dat eigentijds aanpak.