Mijn favoriete boek van 2013 is zonder twijfel De drie levens van Tomomi Ishikawa van Benjamin Constable. Ik schreef er lovend over, maar vergat iets… Ik vergat Tjadine Stheeman. Zij heeft ervoor gezorgd dat dit boek prachtig vertaald is naar het Nederlands.
Alles wordt vermeld, tot aan het ISBN-nummer toe, maar de vertaler wordt vergeten, alsof een vertaling aan de bomen groeit en je hem er alleen maar hoeft af te plukken
En ja, daar heeft Tjadine gelijk in!
Van de ene columnbundel rolde ik in de andere bundel. En uitgeverij Kolsloot vroeg aan mij of ik de columnbundel van Catherine Keyl wou lezen. En daar heb ik serieus nog even over getwijfeld, dat zal ik eerlijk toegeven. Catherine Keyl zie ik af en toe op televisie voorbijkomen. Soms wat bijtend en ook vaak heel direct.
Althans, dat was hoe ze op mij overkwam dan. En meteen dacht ik: tja, maar misschien is ze wel heel anders dan je denkt en daar kun je maar op een manier achter komen. En dat is dus door deze columnbundel te lezen.
Op 23 maart 2012 zag ik The Hunger Games. Toen moesten we heel lang wachten op het vervolg en vorige week ging ik naar de bioscoop voor Catching Fire. Het beloofde veel goeds. Ik verwachtte veel goeds! Ik verheugde me op veel goeds! En dat was ook zo! Ja ik weet het, niet objectief, maar hey: ik ben een fan.
Ik koos voor de middag/avond voorstelling. Ik ging dus met daglicht en kwam buiten toen het al lang donker was. Catching fire duurt namenlijk ongeveer tweeënhalf uur. Bij de bioscoop schrok ik, ik moest buiten aansluiten om binnen te kunnen.
Zoals jullie weten lees ik voor het slapengaan graag columnbundels of iets anders wat luchtig is. Hanna Bervoets, Claudia de Breij, maar ook Daphne Deckers! Ik heb de afgelopen tijd een aantal bundels van haar gelezen. En vorige week las ik elke avond wat columns uit Typisch Nederlands, haar laatste bundel.
In Typisch Nederlands schrijft Daphne op boeiende wijze over haar leven als moeder, tv-persoonlijkheid en schrijfster. Haar kinderen zijn al wat ouder en gaan naar de middelbare school. De onderwerpen waarover ze schrijft zijn uit haar leven gegrepen.
Deze donkere verhalenbundel ‘In de voetsporen van de meester’ zit bomvol spannende en ook wel lugubere verhalen. Het zijn dertig verhalen van dertig auteurs die zijn voorgekomen uit een jaarlijkse verhalenwedstrijd georganiseerd door uitgeverij LetterRijn.
Er was een thema en op dat thema moest een verhaal worden bedacht. Roald Dahl was de grote inspiratiebron voor deze verhalenwedstrijd: “Tales of the unexpected”. Met andere woorden: korte en duistere thrillerverhaaltjes die heel anders aflopen dan je als lezer verwacht.
De titel klinkt somber, maar tegelijkertijd siert deze titel een vrolijk kleurende kaft. Terecht vind ik ook! Tania Bongers is alles behalve somber! Ze heeft wilskracht én denkt altijd positief! Haar feelgood-kracht straalt dan ook uit op elke pagina van dit boek!
Tania is zwanger van haar eerste kindje. Samen met haar partner Antonie is ze dolgelukkig met dit nieuws. Totdat ze bloed begint te verliezen tijdens het prille stadium van haar zwangerschap. Tania laat voor de zekerheid zich onderzoeken en tot haar grote schrik blijkt ze baarmoederhalskanker te hebben.
Ik had wat recensie-boeken klaarliggen. Maar soms komt er dan een boek voorbij, waarbij je denkt: nu laat ik alles liggen, dit boek _moet_ gewoon eerst! Ik kocht het meteen en begon ’s avonds in bed in ‘Toen ik je zag’ van Isa Hoes. Het is uit en ik ben er stil van. En hoe kun je in vredesnaam een boek beoordelen waar zo eerlijk en oprecht is geschreven over iets wat werkelijk is gebeurd?
Isa vertelt openhartig over haar leven en dat van Antonie. Hoe ze elkaar leerde kennen en verliefd werden. Beide carrières worden uitvoerig besproken en ook hun privéleven wordt open op tafel gelegd.
De grote verhuizing naar een eigen domein is ondertussen in volle gang, maar tussen de virtuele verhuisdozen gaat het lezen en bloggen natuurlijk gewoon door!
Sinds een tijdje heb ik er bewust voor gekozen om voor het slapengaan iets luchtigs en makkelijks te lezen. Het maakt mijn hoofd lekker leeg en van een luchtig verhaal of column lig ik ook geen uur wakker. Ik koos daarom voor de luchtige bundels van Daphne Deckers over haar gezinsleven. Ik bespreek drie van haar boeken kort in drie losse blogposten.
Dit is dus weer een columnbundel, waar ik overigens ook stukjes tekst in tegenkwam die ik ook al in Pedagoochelen had gelezen. In de columns mogen we dus ook weer binnenkijken in Daphnes gezinsleven, maar ze schrijft ook over dingen die in de media gebeuren.
De columns zijn over het algemeen lekker luchtig en vermakelijk, maar tussendoor vind je ook serieuze overpeinzingen over maatschappelijke problemen en bijvoorbeeld gedachtes over vervuiling van de oceanen.
In principe gewoon dezelfde strekking als Schudden voor gebruik: luchtige en vermakelijke columns, met af en toe serieuze overpeinzingen. Weer kwam ik anekdotes en een aantal passages tegen die ik al eerder in Pedagoochelen heb gelezen. Dat vind ik ergens jammer, je denkt toch dat je iets totaal nieuws in handen hebt. Dus ja, ik heb een paar columns overgeslagen, omdat ik zoiets had van: ik heb dit een paar weken terug al gelezen.
Daphne Deckers heeft een vlotte pen, de verhaaltjes/columns zijn ideaal om te lezen voor het slapengaan.
Ik heb iets moois gekocht laatst… een hebbedingetje. Ik heb namelijk een zwak voor doe-boeken en vragen-dagboeken. Maar ik heb er ook een zwak voor om ze na een week te vergeten…
Tja… dus ik besloot bij dit boek even te wachten voordat ik erover zou gaan bloggen. Om eerst mezelf eens te peilen hoe lang het duurde voordat ik het zou vergeten, maar tot nu heb ik er elke avond al in geschreven! En dat doe ik nu al weer een aantal weken. Het ligt naast mijn bed. En elke avond vul ik trouw mijn antwoord in op de vraag van de dag.
Mijn blog werd gisteren genoemd in een artikel in de Volkskrant. Ik kreeg het ’s morgens te horen op Twitter en na een dag vol buikpijn kon ik het ’s avonds eindelijk lezen. Het viel reuze mee gelukkig, maar ja, je weet maar nooit hoe het uitpakt uiteindelijk…
Een aantal weken terug werd ik gemaild door deze journaliste. Maar ik was ziek. Na wat heen en weer mailen vroeg ze of ze mocht citeren en ja, dat vond ik prima. Ik vertelde haar dat ik zelf eigenlijk geen problemen heb met uitgeverijen. Dat ik in het begin alles zelf kocht en pas later uitgeverijen heb benaderd.
Hoe zorg ik dat mijn website toegankelijk is, zonder in te leveren op beleving? Lees dit beleid en ontdek hoe ik dat eigentijds aanpak.