Hallo allemaal, hoe gaat het met jullie? Met mij gaat het goed. Ik voel me lekker, het lezen gaat lekker en het bloggen ook. Mooie combinatie toch? 🙂
Ik las een boel in juni, maar kon daarvan een hoop (nog) niet bespreken. Dat waren de Hebban Debuutprijs-boeken. Die komen in augustus voorbij op mijn blog. Ik mag wél vertellen welke boeken ik heb gelezen, maar niet vertellen hoe ik de boeken vond. Verder las ik wat dunne en dikke boeken, liep mijn leeslijst na én mijn blog bestond zeven jaar!
Ik las het debuut van Antoinette Beumer. Zij is naast schrijfster ook filmregisseuse en nog een hele goede ook! ‘De gelukkige huisvrouw’ bijvoorbeeld, maar ook ‘Soof’ is door haar geregisseerd. En nu heeft ze dus ook een literaire roman geschreven!
De succesvolle Eva heeft een goede baan, een tweeling en een toffe man. Maar als haar moeder plotseling overlijdt gaat het mis met Eva. Haar herinneringen komen bovendrijven en ze wordt angstig. Deze herinneringen zijn ook onlosmakelijk verbonden met haar vader. Hij zit al zo’n 34 jaar in een psychiatrische inrichting.
‘Moeten’, we ‘moeten’ zo ontzettend veel. Teveel om te lezen, teveel challenges, teveel druk om te bloggen. Hoe kweek je een leesdip hé? Nee hoor, we kunnen het beter hebben over hoe ik meer rust en ruimte creëerde in mijn blog- en leesleven!
Om te beginnen ging ik kritisch kijken naar mijn “to read lijst” op Goodreads. Daar stonden maar liefst 301 boeken op. Deze boeken heb ik in mijn bezit. Paperbacks, hardcovers, dwarsliggers, ebooks en bookazines. Sommige boeken liggen al jaren ongelezen in de kast, van sommige wist ik niet eens zeker of ik ze nog had.
Dit is een boek wat ik al meerdere malen heb opgepakt in de winkel en wat ook keer op keer bij suggesties verscheen bij Kobo Plus. Het trok me niet meteen aan, maar toch ben ik uit nieuwsgierigheid overstag gegaan!
Haemin Sunim is een Koreaanse boeddhistische monnik. Hij is erg bekend en hij geeft wijze lessen over zaken als spiritualiteit, levensdoelen, religie, relaties, maar ook over hoe je om kunt gaan met alledaagse emoties. In dit boek bespreekt hij dit in heldere en toegankelijke taal.
Het geschenkboekje voor de Spannende Boeken Weken is dit jaar geschreven door Boris O. Dittrich. Ik kon dit boek lezen via Kobo Plus.
In het Amsterdamse Vondelpark ligt het lijk van een jonge man. Hij heeft een ingeslagen schedel. Rechercheur Maya Oliphant leidt het moordonderzoek. Het is een raadsel wie deze man is en wat hij in het park deed. Een andere verhaallijn geeft aandacht aan Lilian Lely, zij is achttien jaar en doet mee aan een talentenshow. Ze staat extra in de spotlights omdat ze heeft verteld dat haar moeder niet lang meer te leven heeft.
Lieve lezers van mijn blog, vandaag bestaat mijn boekenblog precies zeven jaar! Na zeven jaar hou ik nog steeds van lezen en bloggen, misschien nog wel meer zelfs! Ik heb veel geleerd, veel ervaren, veel herinneringen opgebouwd en vooral: heel veel gelezen. Zowel binnen als buiten mijn comfortzone. Dat was en is een verrijking!
Ik wil jullie graag allemaal bedanken! Mijn lieve lezers/volgers, mijn vrienden en vriendinnen, de auteurs en de pr-dames van alle uitgeverijen met wie ik samenwerk. En een speciale dank aan Rik en Sas van RS-internet! Love you all! <3
‘Mus’ is een eigentijdse YA-roman van de Vlaamse schrijver Kristof Desmet. ‘Mus’ draait om wanhoop, acceptatie en eenzaamheid.
De ouders van Mus zijn gescheiden. Haar vader heeft een (veel jongere) vriendin en nu kondigt haar moeder ook al een nieuwe relatie aan. Niet zomaar een relatie, nee de moeder van Mus is verliefd op haar collega Luc. Hij wordt ook wel “De Kwal” genoemd door de leerlingen. Mus en haar broer Brix vinden deze nieuwe situatie vreselijk, maar wat kunnen ze er aan doen? Kunnen ze het tij nog keren?
Misschien denk je: ‘wat een makkelijke boeken komen er voorbij op Leesdame de laatste tijd’. Klopt, ik lees namelijk momenteel vijf literaire debuten voor de Hebban Debuutprijs. Ik mag wél zeggen welke boeken dat zijn, maar ik mag er nog niet inhoudelijk op in gaan. In augustus komen ze voorbij op mijn blog!
Daarom lees ik tussendoor wat makkelijke boeken, zodat ik toch frequent kan blijven bloggen. Het is nu even lastig, maar het brengt me ook heel veel moois. Gelukkig zit ik ook in een ongelooflijke leesflow en dat voelt heerlijk! En zo rommelen we maar wat aan.
‘Ik wens je het onmogelijke’ is een reconstructie-verhaal van een gebeurtenis uit 2001.
Edwin en Karin krijgen dochter Bente, maar al snel na de geboorte komen ze erachter dat Bente niet gezond is. Ze heeft Epidermolysis Bullosa. Oftewel: blarenziekte. Dit houdt in dat Bente constant onder de blaren en open wonden zit. Daardoor heeft ze constant hevige pijn en jeuk. Constant zit Bente ingezwachteld en zelfs bij het verwisselen van het verband ligt de huid weer open. De ouders zijn het al snel met elkaar eens: dit leven willen ze niet voor Bente…
Bij thrillers van Loes den Hollander is het altijd gokken of het wel of niet bij mij past. Er zitten een paar hele goede thrillers tussen, maar helaas ook een paar die het ‘net niet’ zijn. ‘Zwijgrecht’ begon op zich veelbelovend…
Amy wordt gek van haar tweelingzus en voelt zich niet meer lekker in haar huwelijk. Ze besluit weg te gaan en gaat een tijdje wonen in het fictieve dorp Molenveld. Daar ontmoet ze Viola Bouvrie en Cathelijne Wolf. Er ontstaat al snel een vriendschap. Maar hoe eerlijk zijn deze drie vrouwen tegen elkaar?
Ik zocht iets wat lekker leesbaar was voor tussendoor en kwam terecht bij ‘Ik ken je nog’ van Alice Fokkelman. Het boek las inderdaad lekker weg, had het ook vrij vlot uit.
Stel… je bent in het verleden zwaar gepest door een buurjongetje. Dat verpestte je jeugd. In het heden ben je getrouwd, heb je een dochter en baan en een leuk huis. Tot op een dag je beste vriendin verhuist en in dat huis -aan de overkant- nieuwe mensen komen wonen. En de man van dit gezin is de buurjongen van vroeger. Het wordt een nachtmerrie voor Manon, de hoofdpersoon uit ‘Ik ken je nog’.
Er viel een boek over minimalistisch leven in mijn digitale brievenbus. Weer een “opruim-boek” dacht ik… Maar ik dacht weer te snel, dit boek gaat verder dan alleen maar opruimen, want opruimen is -volgens dit boek- enkel spullen verplaatsen. Minimalisme is spullen uit je huis bannen…
De reden dat ik dit boek nieuwsgierig doorbladerde kwam door de auteur: Dennis Storm. Die kende ik nog van de televisie. Van Proefkonijnen bijvoorbeeld. Ik was wel benieuwd wat hij mij kon vertellen over minimalisme.
Hoe zorg ik dat mijn website toegankelijk is, zonder in te leveren op beleving? Lees dit beleid en ontdek hoe ik dat eigentijds aanpak.